Zacznijmy od poranka 20-02-2015

Siedzę sobie muszę prędziutko pisać, bo zapomnę. To kilka godzin a jak 3 dni bogate w wydarzenia. Byłam na długim spacerze nad morze. Moja gwiazda też powiedziała, że chce. Już z pół godziny siedzimy po obiedzie może śmiało iść. Pewno potrzebuje jeszcze z 3 by się ubrać.

Rano poprosiłam , żeby popatrzyła na panią. Teraz lepiej mieć ją na oku, zresztą takie są zalecenia ze szpitala, gdy je i pije. No i wracam z tej toalety patrzę nie ma jej przy pani. Ok myślę, może jest w kuchni, to zaraz obok, robi kawę czy coś. No nie, była u siebie w pokoju. Musiałam zatem jeszcze prędzej zebrać się na ten spacer, żeby się bardziej nie denerwować. Kurcze ja się źle wyraziłam. Powiedziałam:”popatrz na panią” No to przyszła, popatrzyła i poszła.

Zmieniałyśmy popołudniu pani pampersa. Teraz robimy to na łóżku, żeby na znowu nie fajtnęła. Tak jest bezpieczniej dla wszystkich. A i nauczyłam się „sterować” panią. Wystarczy głośno, wyraźnie wyjaśnić co będziemy robić, nieco pani pomóc , żeby się obróciła w którąś stronę. Dzięki takim tłumaczeniom pani się uśmiecha, powiedziała mi, że mam ładny uśmiech, że jestem uprzejma. Wczoraj wieczorem nawet dotknęła mojej twarzy i się uśmiechnęła. I to wcale nie żeby mnie uderzyć tym razem.

Wczoraj powiedziała do mojej gwiazdy, że to ja jej pomogę usiąść na wózek, bo mi ufa. Nieźle co? Ciekawe co ona sobie wtedy myślała. Pewno nic, bo nie zrozumiała a dziś i tak nie pamięta.

Rano też zapomniała, że pielęgniarka ma do nas przyjść. Powiedziała, że „jakieś nowe zasady” Ech. O tym, że przyjdzie wiemy od środy, że pani miała zostać w łóżku rano póki ona nie przyjdzie.

Poranek to ogóle była jakaś masakra. Az pani kazała wszystkim sobie iść. Choć może miała na myśli pielęgniarkę. Nic dziwnego. 4 osoby wokół niej. Najpierw zawołała nas córka by panią odwrócić. Myślałam, że nie będziemy potrzebne. W końcu pielęgniarki wiedzą co robić. I córka tam była, więc myślałam, że sobie dadzą radę. Ale nie. ok. Moja gwiazda dziś mogła panią rano umyć i ubrać. No ale nie poradziła sobie. Tak chciała, żeby jedna tylko robiła. Zapomniała , że nie ogarnia. Tylko po co robić tak, żeby koniecznie pobrudzić czyste prześcieradło. I po co zmieniać czyste na czyste... Brak mi słów.

Więc ewakuowałam się prędziutko, bo już o 10:30 na długi spacer. Wiedziałam, że jest mi potrzebny. Starałam się nie myśleć, że muszę tu wrócić i to jak tu jest, bo przecież tak nie odpocznę. Kupiłam kawkę za 7,5 zł. Była okropna. Morze jakieś wzburzone dzisiaj. Posiedziałam na necie w bibliotece. Bo u nas wciąż brak. Będę się śmiała, jeśli okaże się tak jak myślałam, że net będzie na kilka ostatnich dni.

Właśnie ewakuowałam się z dużego pokoju. Przyszła córka. Robi zamieszanie. Pani ją woła. Ta przybiega. Przecież pani nawet nie wie, że ja woła. Jednak niektórzy nauczyciele mają problem w prywatnym życiu. Nie mówię , że wszyscy. Ale się to co jakiś czas potwierdza. Ona ewidentnie sobie nie radzi. Jak z dzieckiem. Ta woła , ta przychodzi. Dziś od rana jak się jej tylko pokazała to był kłopot, bo ciągle ją wywołała.

Stuka garami. Przecież ona nie jest miłośnikiem porządków. Dziś rano przy niej wycierałam blaty, a ona położyła po sekundzie brudną łyżkę na blat. Teraz szorowała garnek w zlewie. To kurcze kto tu mieszka? Jednak zdecydowała się dbać o ten dom? Ha. No pewnie, że nie lubi sprzątać, bo wczoraj pani, która sprząta nie przyszła, zachorowała. No i ta musiała sama sobie posprzątać. Mówi, że nie lubi. Teraz matce kanał przełączy. To robi zawsze. Zawsze jak coś oglądam i lubię, to zawsze jest to coś, czego mamusia oglądać nie będzie, bo córka jej na to nie pozwoli.

I jak ja mam być spokojna? Albo jedna mnie wkurza, albo druga. Jedna z nich jest za prędka, druga za wolna. Zadaj tej wolniejszej pytanie, kto idzie na spacer, to się zawiesza. Jak komputery niekiedy. Dokładnie to samo. Ciekawe czy też trzeba walnąć, żeby się odmuliła. Tak było właśnie wczoraj. Zapytałam. Zawiesiła się. Zmieniła zdanie. Ja mogłam isc na spacer pierwsza. Ale po minucie zmieniła zdanie. Ależ jej pocisnęłam. Ale przyjęła to ze spokojem. Zupełnie jakby była przyzwyczajona. Choć jak słucham jej rozmów z bratem czy siostrą ostatnio, tez chyba mają dość, bo zawsze słyszę, że prawie się kłócą. Nie wytrzymałam , pocisnęłam. No aż poszła na spacer. No ale jak. 40 minut się zbierała. 3razy się upewniałam czy idzie. Cały czas szła. ok. Poszła. Wróciła po 10 minutach. Myślałam, że czegoś zapomniała. Ale nie skończyła. I jeszcze mówi, że 5 minut stoi pod drzwiami, czy jej nie słyszałam jak puka. No to mówię jej, ze mamy dzwonek. No więc sami rozumiecie. 40 minut przygotowań, 5 minut spaceru.

Pani jeszcze wczoraj powiedziała”jej ufam, ona mi pomoże usiąść” To było o mnie. Miłe to. Czyżby jej spokój opanowanie były nie wystarczające?!

Wiedziała, że dojdzie to takiej sytuacji, że w związku z tym, że jesteśmy 3, a córka nam się wtrąca we wszystko, że kiedyś po prostu żadna tego nie zrobi. Najpierw nakarmiłyśmy kota i psa po dwa razy. A teraz, właśnie wczoraj nie nakarmiłyśmy pani. Córka poszła do domu o 18:30. To nie jest pora kolacji. Więc byłam przekonana, że mama jadła. Coś nawet córka wychodząc powiedziała o posiłku, podała nazwę i deser stał na szafce przykryty. Tak jak zwykle, gdy pani czegoś nie zje. A ta się rano pyta co mama jadła na kolację. Ja jej, że nie wiem, nie pamiętałam. Potem się zorientowałam, że nic nie jadła w związku z tym wszystkim. Więc ona też się chyba zorientowała i dziś pojawiła się karteczka na blacie. Z menu na piątkową kolację. Tak to jest zdecydowanie dom karteczkowy. Do siostry córka pisze karteczki gdyż z nią nie rozmawia. Ale ktoś nam zniknął z pudełka na oknie poprzednie karteczki. A byłaby pamiątka.

W ogóle to ten kraj jest super. Tu nawet wodę z kałuży na drogach wybierają, by się ludziom dobrze jeździło i by nie chlapali na przechodniów. Mijałam dziś taką ekipę. Poczekałam aż sobie chłopak cofnie autkiem. Taki nawet niebrzydki był. Potem przejeżdżał obok mnie. Trąbił z daleka. Ale przecież to wcale nie musiało być na mnie i przez to , że założyłam swoje nowe ciasne dżinsy, prawda? To tylko takie pierwsze skojarzenie i wolno tak sobie schlebiać. Na pewno trąbiła na kolegę. Jejku jak już bym tak u siebie w domku chciała być, przytuliła to swoje kochanie. Czekam na decyzję, odpowiedź z mojej firmy co ze mną. Choć serio , mimo że zaplanowałam powrót na kwiecień i lekarzy ustawiłam wszystkich na kwiecień, to chętnie wrócę do domu. Mój mózg już jest zmasakrowany tym wszystkim co tu się dzieje.