Chwila spokoju 24-02-2015
Wyjście na spacer zajęło moje
koleżance jak zawsze godzinę. Bo po co przygotować się do wyjścia
prędzej i mieć więcej czasu na posiedzenia internecie w
bibliotece, skoro można mieć tylko niecałą godzinę, przez to, że
się grzebie. Nieważne zupełnie. A i jeszcze telefon naszej
koordynatorki z firmy też zabrał jej dobrych parę minut. Bo
siedziała i rozmyślała. Podejrzewam, że gdybym ja powiedziała,
że mogę zostać do wtorku za 50% stawki dziennej, to ona
powiedziałaby to samo. Ale no cóż mnie nikt nie pytał. A byłoby
o 1100 zł więcej do skarbonki.
Teraz siedzę w domu tylko z
podopieczną. I choć krzyczy imię córki. Bo zawsze popołudniu do
wieczora robi to. To gdy nie ma tu mojej koleżanki, a i wiem, że
córka będzie dopiero po 18 czuję to, po co tu przyjechałam. Ten
spokój-bezcenny. Zero nerwów, pośpiechu. Co prawda słuchanie
wołania pani może być męczące, ale generalnie starsi ludzie nie
robią dużo szumu wokół siebie. Siedzą cicho i spokojnie, patrząc
w tv czy gazetę. Nie są absorbujący. A i ja nie muszę cały dzień
zabawiać pani. Spędzamy ranki na czytaniu gazety i uśmiechaniu się
do siebie, na śniadaniu i patrzeniu w telewizor. Zatem uważam, że
zdecydowanie nie musimy tego robić przez cały dzień aż do
wieczora. Pani posiedzi, wyciszy się, zdrzemnie, ma herbatkę,
dostała deser. Gdy je nie zawsze krzyczy z pełną buzią.

Komentarze
Prześlij komentarz