Chwila spokoju 24-02-2015

Wyjście na spacer zajęło moje koleżance jak zawsze godzinę. Bo po co przygotować się do wyjścia prędzej i mieć więcej czasu na posiedzenia internecie w bibliotece, skoro można mieć tylko niecałą godzinę, przez to, że się grzebie. Nieważne zupełnie. A i jeszcze telefon naszej koordynatorki z firmy też zabrał jej dobrych parę minut. Bo siedziała i rozmyślała. Podejrzewam, że gdybym ja powiedziała, że mogę zostać do wtorku za 50% stawki dziennej, to ona powiedziałaby to samo. Ale no cóż mnie nikt nie pytał. A byłoby o 1100 zł więcej do skarbonki.


Teraz siedzę w domu tylko z podopieczną. I choć krzyczy imię córki. Bo zawsze popołudniu do wieczora robi to. To gdy nie ma tu mojej koleżanki, a i wiem, że córka będzie dopiero po 18 czuję to, po co tu przyjechałam. Ten spokój-bezcenny. Zero nerwów, pośpiechu. Co prawda słuchanie wołania pani może być męczące, ale generalnie starsi ludzie nie robią dużo szumu wokół siebie. Siedzą cicho i spokojnie, patrząc w tv czy gazetę. Nie są absorbujący. A i ja nie muszę cały dzień zabawiać pani. Spędzamy ranki na czytaniu gazety i uśmiechaniu się do siebie, na śniadaniu i patrzeniu w telewizor. Zatem uważam, że zdecydowanie nie musimy tego robić przez cały dzień aż do wieczora. Pani posiedzi, wyciszy się, zdrzemnie, ma herbatkę, dostała deser. Gdy je nie zawsze krzyczy z pełną buzią.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Miałam wolne :)

Piszę, bo zapomnę

Udało jej się na mnie nawrzeszczeć