Długo się zabierałam, żet o
napisać. Za bardzo chyba to przeżyłam. Więc. Mam klaustrofobię.
Gdy wiem, że coś muszę, to muszę, daje radę, sama muszę dać
radę i daję. Byłyśmy dwie w szpitalu, u naszej podopiecznej. W
którymś momencie poczułam, że muszę na[powietrze, jakoś tak za
ciasno mi się zrobiło w tej sali szpitalnej. Gdy miałyśmy wraca c
mówię do tej... , że poczekam w holu, ty pójdziesz zapytasz co i
jak , o której wracamy. A ona mi na to:”no tez myślałam, żeby
poczekać przy drzwiach... Nie no tak poczekać, tylko skąd nasz
córka pani by o tym wiedziała, że my tam czekamy. No po co
pomyśleć no przecież. Wymyśliłam sobie i o i już.
I siedzę w poczekalni, pytam ją to
jak? A ona:”no ja bym chciała, żebyśmy razem. Tak mnie wkurzyła,
że poszłam, ale mało się nie rozpłakałam przed tą salą. A jak
na złość pielęgniarka jakiś wywiad przeprowadzała z córką.
Więc przeprosiłam i powiedziałam, że ja na powietrze znów. Ale
ta nic, ani przepraszam A ja serio wpadłam w jakąś panikę.
No ale dowiedziałam się, że nie mogę
na nią liczyć.
Komentarze
Prześlij komentarz