kolorowe wspominki opiekunki w UK

Są tacy, którzy nie pochwalają mojej pracy. Bo nie rozumieją. Może zarabiają tyle co ja , więc nie muszą tak pracować. Albo po prostu nie zniżą się do tego poziomu. Cokolwiek to znaczy. Już nie mogę się doczekać tych opowieści i głupich pytań przy stole. Zawsze mogę im opowiedzieć jakąś niesmaczną historię do kotleta. Tak będę złośliwa. Im bliżej domu, tym mniej się chce ćwiczyć. Może dlatego, że znajdują się inne pomysły. Jak np. zrobienie jesiennego stroika na drzwi. Dwa miesiące są chyba wystarczające na taki wyjazd. To zdrowe dla głowy opiekunki. Już troszkę czas na odpoczynek.

Tak owszem denerwuję się, taka chyba wada charakteru, bo pierwszy raz się tak zachowała. Może też dlatego,że zaczyna mi brakować pewnych moich rzeczy, moich miejsc, moich ludzi. Nie, nie jest mi tu źle,ale mimo to. Dziś,  a właściwie jeszcze wczoraj o 23 pani mnie nieźle przestraszyła. Chciała do domu. Nie dało rady jej tego wytłumaczyć-na nic. Napisałam jej to na kartce-tez nic. Do łóżka też nie chciała. Ja wiem, ze takie zachowania się zdarzają i są normalne. No al eto był nasz pierwszy raz. Na szczęście po godzinie siadłyśmy razem w salonie i w miarę się uspokoiła. zaczęła rozpoznawać miejsce. Podsłuchiwałam ją później z góry. Oglądała kolorowankę i potem poszła zmywać. Potem do 6:30 nie wiem, co było. Chyba ostatnio nie mam problemów ze snem, tak jestem przyzwyczajona do dźwięków pani poruszającej się po domu, stukającej miską, otwierającej skrzypiący piekarnik. Wczoraj był nasz koordynator. Zażartował, że zostanę tu jeszcze bo nie jest mi tu źle podczas moich 3 godzin prac...

I tak od porannej kawki, do tej po śniadaniu, następna już u córki przed obiadem. I tak postęp. Na początku mojego przyjazdu kawka mogła być po każdym posiłku a nawet i przed albo do śniadania. Istne szaleństwo! Ale to chyba nerwy. Im więcej ich, tym więcej kawy. Tak, wiem, to niemądre, ale widać taka moja reakcja na nerwy. I mimo, że jesteśmy daleko od domu, to i tak sprawy czy domowe, czy choćby okołodomowe, bo z Polski zaprzątają nam głowę. Mimo, że na przykład w domku spokój, nic złego się nie dzieje to mamy jeszcze jakieś swoje sprawy. Jakieś stowarzyszenia, kluby itp. A na odległość ciężko coś zdziałać, coś załatwić, z kimś porozmawiać. Druga sprawa to znajomi, którzy się nie odzywają. Koleżanka już mi to tłumaczyła, że my jesteśmy tu i mamy mnóstwo czasu. Oni nie. Ale gdybym sama nie była w takiej sytuacji to bym uwierzyła. Każdy ma jakieś sprawy. Ja miałam czas dla przyjaciółki, która była wtedy w Irlandii. Czasem wystarczy zwykły sms, czy choćby wiadomość na Facebooku obec...

Ten kraj na każdym kroku mnie zaskakuje. Dziś na przykład pani u której zamówiłam kosmetyki zostawiła je dla mnie przed domem. Czy wyobrażacie to sobie w Polsce? Nie będę próbować :) Szłam i uśmiechałam się całą drogę. Byłam dziś w innej części miasteczka, pozwiedzałam osiedla. I kurcze ładnie tu. Można mieszkać , z rodziną z dziećmi. Byle razem! I zaczęłam się zastanawiać, czy jednak zamiast Niemiec nie Anglia przypadkiem.Język już jest, tylko doszlifować. A i dla Kochanie byłoby łatwiej o pracę w SAR (służbach ratowniczych na wodzie). A i on zna angielski. I jakby przypadkiem dziś dostałam newsletter na maila od jobs.pl, portalu z ogłoszeniami o pracy , na którym kiedyś się logowałam. I nawet zdążyłam się wypisać z niego. A tu ogłoszenie , praca opiekuna, w domu pomocy: mycie, ubieranie, karmienie,spędzanie czasu wolnego. No toć umiem to wszystko. A i zakwaterowanie. Dało do myślenia. Może mój język nie jest idealny,ale te czynności mogę robić. Nie muszę poematów opowiadać w pr...

Pani nieumyta - pani szczęśliwa. tak wiem brzmi strasznie, ale taki egzemplarz mi się trafił. Gdy nic nie próbuję z nią robić, mamy dobry poranek. Gdy chcę coś zrobić dla jej dobra, czyli użyć wody i mydła a i balsamu jeszcze, wtedy mamy małą awanturkę. Pani macha rękami, idzie do tyłu. Niekiedy mało brakuje by się potknęła i przewróciła. A tego nie chcemy. I cóż z tego, że użyję balsamu, skoro ona za chwilę go wyciera ręcznikiem. I znów pojawiła mi się myśl: a może by tak odpuścić, skoro i tak nie ma efektów, ja się spinam, denerwuję, ona też. To może niech tak sobie dogorywa do ostatnich dni. I ona jest zła , i mi się psuje humor, jestem nerwowa, ciśnienie mi wzrasta. Po co to wszystko... Dziwne to jest w takim stanie choroby. Włosy muszą być umyte, ułożone, lakier do włosów użyty, pani czesze włosy nawet do łóżka, a tak podstawowe sprawy jak mycie pozostają zaniedbane. Taka to moja Lady. A wolne dni mijają na maratonie polskich seriali z komputera . Choć pochwalę się, bo dwa d...

Dziś moja poprzedniczka powiedziała mi, że piątkowe i sobotnie wieczory spędzała siedząc i rozmawiając z panią, bo tak to lubiła. Że musi z panią pobyć. Cóż ja nie spędzam, bo pani chodzi spać prędzej. Przecież jej nie zmuszę by nie szla spać. Po drugie, kontakt z panią zmniejszył się ostatnimi dniami. Jest nieobecna i nie bardzo rozumie co do niej mówię. Do czego chcę nawiązać. Otóż, to, że nie spędzam wieczorów , długich wieczorów na rozmowach z panią czy choćby w jej towarzystwie, nie powinno oznaczać, że jestem złą opiekunką. Bo pierwsza myśl, jaka przychodzi mi do głowy, to: że ja, to Zuzia czy Frania, a one nie są mną. I to chyba sprawa najważniejsza. Bo gdyby tak chciała być kimś innym, niż sobą. To można by popaść w kompleksy. A póki moja podopieczna je , bierze leki, myje się i zmienia ubranie, to chyba wszystko w porządku. Jak myślicie?

Dziś nie bardzo się wyspałam, bo pobudka po godzinie 4 rano to słaba pora na wstawanie i rozmowy. I pytanie czy mam klucz, albo czy mam numer do szkoły , żeby zadzwonić, aby się nie martwili.No i pani szukała wśród swoich karteczek numeru i słyszałam z łóżka, że telefon poszedł w ruch. Na szczęście o 4 rano w niedzielę raczej nikt telefonów nie odbiera. czyżby choroba się rozwijała? I te codzienne od 3 dni problemy z wzięciem tabletek i zjedzeniem kolacji oraz przebraniem się w piżamę. Ale bądź spokojna. Nic do głowy. Najwyżej będzie chodzić mniej pachnąca. Nie dajmy się zwariować.  Nie można się tak denerwować, gdyż to niezdrowe. Dziś jak co niedziela byłyśmy u córki na obiedzie. I pomagając jej chwilę w ogrodzie, troszkę się obudziłam dzięki temu. Potem razem przygotowałyśmy obiad. Miło było, zawsze to jakaś odskocznia od codzienności. A gdy już poszłam po jajko do kurczaków, to jakbym znów miała 5 lat :) Ogólnie nuda. Zakupy poplanowane. Ogólnie nie poszaleję, bo torba nie...

Dziś mija równo miesiąc mojej pracy w UK. I co stwierdzam? Że za mocno się denerwuję. A to już się martwię czy pani będzie się chciała rano umyć, a to czy pozwoli się przebrać. Ale po co mi to wszystko? Obiecałam sobie, że czas o zmienić, bo ja zwariuje, do grudnia nie wytrzymam, pani ze mną, będę chodzić smutna a i moje zdrowie ucierpi. No i o dziwo dziś był ten dzień. Dziś zostawiłyśmy w domu na cały dzień. Rano no trochę się napokazywałam, co zdjąć, po co, pokazywałam na co zmienimy ubranie no i kurcze wszystko poszło idealnie, bez nerwów dla żadnej ze stron. Może właśnie tyle czasu było potrzebne by coś niecoś wypracować? Bo oczywiście nie wszystko, coś się jeszcze znajdzie do ulepszenia. A moim dzisiejszym prezentem było 1,5 godziny opalania w ogródku, mimo, że pani w domu. Nie chciała iść ze mną. uznała, że w ciszy (przed telewizorem) odpocznie w domu. Ale pani nie słyszy to może i w ciszy. Mamy wejście na ogród przez patio, na patio jest wejście z salonu, więc miałam ją ...

Długo się zabierałam za stworzenie bloga, czy też tego typu konta na Facebooku. I po kolejnej "miłej" wiadomości od kogoś, kto wie lepiej co ja czuję, nie wytrzymałam. Powstało to miejsce. Znów ktoś mi napisał, że jest mi tu źle, smutno, że płaczę po kątach, że chcę wracać, że nie chcę tego robić. Nie jest mi smutno już tak jak na początku. Nie powiem, że jestem szczęśliwa, że tu jestem, bo to za dużo. Ciężko być szczęśliwym będąc samemu, z dala od najbliższych i dotychczasowego życia. Ale ja jestem tu, by przygotować sobie-nam przyszłość. Raczej siedzenie w domu nie wniesie nic w moje życie. Byłby to brak zajęcia i brak dopływu gotówki. A wtedy to już w ogóle ciężko cokolwiek planować nie mając nic. Już raz ktoś mi tak sugerował, że na pewno jest mi smutno. Tylko dlaczego, gdy pisałam tak, jest mi smutno , to usłyszałam: ale super, ale fajnie, że tam jesteś. Ale dla kogo super? Bo ok w porządku, jest dobrze, ale żeby zaraz super? I tak wielokrotnie. To chyba nieuniknio...

Tak myślałam, że pierwszy miesiąc będzie najtrudniejszy. Zawsze pierwszy tydzień w pracy jest trudny, pierwszy dzień na studiach. I dziś jak na złość Ukochany w pracy, psiasióła opiekunka z innego kraju ma zepsuty zasilacz od laptopa i nie mamy kontaktu. Smutek mnie dopadł. Ale wiem też, że jak ja sobie sama tego wszystkiego nie wytłumaczę, to nikt mi w tym nie pomoże. Mogłabym teraz przecież bawić swoje dziecko, jemu dawać jogurty i banany i jemu pampersy zmieniać, a nie starszej pani. Ale nie, ta myśl trwała chwilę. Przecież właśnie po to tu jestem, by te przyszłość zapewnić swemu potomstwu, by teraz zarobić, by teraz być tu z dala od Ukochanego, by po tych 6 miesiącach mieć już tylko spokój, coś odłożone na koncie i spokojnie przejść do następnego etapu naszego wspólnego życia. Czasem sobie myślę, że jak sobie coś ułożę w głowie, to jest zbyt proste, zbyt łatwe , bezproblemowe by mogło się udać. Ale, przecież jeśli sobie powiem, ze się coś nie uda, to po co w ogóle coko...

No i tak mi było smutno, że chyba się naprawiło, bo tyle dni nic nie pisałam. Dziś to chcę w poniedziałek jechać na zakupy do większego miasta, bo nosi mnie. Chcę na zakupy jak prawdziwa kobieta :) Mam tyle planów co do ciuszków dla Ukochanego i reszty pod choinkę, ze cóż siła wyższa. Ale wczoraj podczas drzemki w ciągu dnia, co ostatnio uwielbiam wymyśliłam, że święta będą u nas, tak jak to kiedyś chciałam. Jest czas i będą fundusze, więc jest okazja. Zdjęcie z miasteczka, w którym mam Primark. Takie piękny park podnosi na duchu. Szkoda tylko, że nie ma obok ukochanej osoby, by wspólnie zjeść kanapkę na trawniku.

Właśnie poznałam wnuczkę i prawnuczki mojej pani. Mają 1,5 roku i 4. Miło zobaczyć takie bobasy to naprawdę nawraca człowieka na odpowiednie tory. Kurcze miłe ludzie. W ogóle to śmieje się z siebie. Ze np. kwiaty i ja pijemy tę samą wodę. Właśnie włączyłam tv po angielsku i jakbym się przyzwyczaiła. Mimo że jestem sama w domu. No i że ja poliglotka założyłam sobie konto w banku dziś, i że sama sobie kupiłam bilet i pojechałam gdzieś do innego miasta i to nie w swoim kraju. Normalnie w domu przy Kochanie to czasem i się czuję i zachowuję jak nieporadne stworzonko. Cała ja. A no i dziś w Primarku nie kupiłam nic :)

Kurcze mogłabym zarabiać nawet 1000 Funtów i wydawać je w UK. Kurcze za 1, 2 Funty można kupić i coś na obiad i coś na deser i kurcze pojeść dobrze. No patrzę na ceny i rozwiązuje zagadkę: jak to jest możliwe. Ale powoli wiem, bo skoro u nas jest tak drogie paliwo i wynajem lokali no to chyba wystarczy, żeby było drogo. Plus koszty pracownika i mamy drogo. Czyli nasza polityka no leży. Zadania na dziś wieczór: sprzątnąć w dwóch łazienkach umyć podłogę na patio przetrzeć blaty w kuchni Zrobione :)

Dwie noce mało snu, jeszcze o 6  rano moja zmienniczka musiała mnie obudzić bym zamknęła drzwi na klucz, bo na nią już czekała taksówka na lotnisko. Byle by ktoś ze mną był i czas bym miała zajęty.  Przeszłam się po mieście, nawet dwa razy. Bo nie byłam pewna czy chce kawę czy spać. Więc zjadłam i poszłam z powrotem do miasta. Mam chyba swoje miejsce. No i oczywiście są w nim kaczki, na razie tylko takie zwierzęta znalazłam. Tylko kubka ulubionego do kawy brak. Strasznie się bałam powrotu pani z Lunch Club - Daily Center. Ale jak już jest jestem i ja spokojna, bo wiem , ze nie czekam co będzie, tylko już jesteśmy razem i no muszę być dla niej. Się uśmiecham do niej choć mi smutno. Ale to zasługa jej córki, bardzo dobra osoba. I po jej wizycie jestem radośniejsza. I zawsze to chwila spędzona z kimś, i no cóż to jej mama i córka chce dla niej jak najlepiej. I ja muszę się tym zająć. Cóż, to, że pani nie lubi się kąpać – no nie ona jedna. Ale praktyka w moim mie...

Dziś nie był dobry dzień. Pani widząc , ze jest nas dwie opiekunki nie chciała współpracować. To mnie rozwaliło. Nie dość , że tęsknię za Ukochanym i moją sunią, to jeszcze to. Ale tłumaczę sobie, ze to przez chorobę, ze pani taka nie jest.  

No wiedziałam, ze tak będzie. Po zaparkowaniu auta przed lotniskiem z Ukochanym były łzy... Potem udawałam, że wszystko wiem jak się poruszać po lotnisku – robiłam to, co inni. Lot mnie nie zaskoczył, na szczęście. Ziemię z góry widziałam już w tv wiele razy, a samolot, ciasny jak pociąg. Stewart gej wywołał uśmiech na mej twarzy. Gdy już mnie odebrali z lotniska gadałam z nimi mimo , że nie znam języka perfect. Ale próbowałam.