10 godzin... 14-01-2015

Niestety dziś okazałam się bezsilna wobec 10 godzin krzyczenia imienia córki. Za dużo dla mnie. Ani to oglądać tv, ani tłumaczyć pani. Więc każda z nas siedziała u siebie w pokoju. Ważne , że pani była bezpieczna. Uderzała sobie pilotem o wszystkie stoliki, a po ich zabraniu o metalowe elementy fotela. No cóż. W końcu my się wykąpałyśmy i przebrałyśmy w piżamy. I to był dobry pomysł, bo choć od 23 do 1 w nocy złapałyśmy nieco snu. Aż o 1:20 pani krzyczała po kogokolwiek by ją położył do łózka. Późno,ale dobrze, ze w ogóle. Bo bałam się nie ukrywam reakcji córki, gdy rano zobaczy ją na fotelu w takim stanie po całym dniu.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Miałam wolne :)

Piszę, bo zapomnę

Udało jej się na mnie nawrzeszczeć