Piszę, bo zapomnę

Właśnie odwiozłyśmy z moją nową wstrętną podopieczną koleżankę zmienniczkę na autobus. Ja nieubrana bo tylko tam, a ta mnie pyta czy na zakupy, czy coś do jedzenia trzeba. No do jedzenia coś trzeba, ale żeby mi się chciało z nią jeździć, parkować w centrum, no i mój strój nieodpowiedni, przemówiły za niejechaniem na zakupy. Namówię ją na spacer jej skuterem, będzie miała rozrywkę.

Dziś pytam czy chować wózek, a  ona pyta czy gdzieś idziemy. Żądna wyjścia z domu. No ale ja jej, że obiad, a po obiedzie ja idę na spacer. Sobie kurde przyjaźni szuka. W dodatku wredna jest. Czy to nie jest pierwszy raz kiedy się tak o podopiecznym wyrażam? Może dlatego sobie pozwalam, bo ona jest zdrowa, pomijając nogi. Dziś mnie testowała co na obiad, idź zobacz co w lodówce, jaj jej mówię, ona nie wierzy. Idź zobacz. To jak patrzyłaś, że nie widziałaś marchewki. No jest wredna.

Pomagała mi dziś manewrować gdy wyjeżdżałyśmy spod domu. Mimo, że ona ledwo widzi na oczy. Chyba, że moja cudowna obecność ją uzdrowiła. Bo okazuje się też, że słyszy z kuchni , że woda mocno wrze w garnku. A o dopiero pierwsze godziny. Przynajmniej dostarczy mi niezapomnianych wrażeń.

Potem była już miła. Potem zadzwoniła do córki po kolacji by przyszli. Jakbyśmy nie mogły posiedzieć w spokoju... Jutro na obiad ustalono: makaron,z sosem pomidorowym i kiełbasą, polską śląską... Nie mogę się doczekać.




Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Miałam wolne :)

Udało jej się na mnie nawrzeszczeć