kolorowe wspominki opiekunki w UK

Wyszłam na 20 minut bo potrzebowałam. W tym czasie on zdążył pójść i wracać z toalety, nieco nabrudził, ale dramatu nie ma. No i przede wszystkim, że się wydostał z tego krzesła w kuchni. A jak ja potrzebuje by ze mną współpracował, to wszystko kończy się niepowodzeniem. Ale w niektórych sytuacjach dobrze wiedzieć, że jest tak zdeterminowany. Dlatego nie podnosiłam mu nóg do góry na fotelu, bo wiem, że wstając by sobie coś zrobił. Pokona wszystkiego przeszkody by dojść do celu. W przeciwieństwie do żony... Jest jest totalnie wszystko jedno. Nie wstanie z fotelu, będzie siedzieć niewygodnie. Ba gotowa się przewrócić by zwrócić uwagę. Nie ma w niej już woli życia. Ale po wizycie mojej managerki muszę odpuścić jeszcze bardziej. Ja wiem, że moja zmienniczka była zawzięta i , że o nich dbała, ale chyba tak po polsku, po naszemu. Przecież tu się miało szanować godność i wolną wolę. I ja tak robię, a będę jeszcze bardziej. Okazuje się, że to nie rodzina decyduje co jest dobre a co ...

Tyle tu się dzieje. Ale chyba już sobie odpuszczę. Próbuje rozmawiać ze wszystkimi świętymi, tzn z Polską, z managerem w UK, mówię rodzinie co byłoby dobre dla pana starszego, mówię to terapeucie, mówię pielęgniarkom, lekarzowi. A zięć mówi, że on nie zadowolony na pomysł łóżka na dole w salonie. Bo poprzednia opiekunka nie narzekała. Ona nie, ale ja to nie ona. I tyle. \ Tak mi się nie podoba jak on chodzi, nie rozumie co się mówi, po 8 razy mówię „wstań”. Tylko, że oni tu nie są cały czas tylko ja. Tylko, że jak matkę trzeba było zaprowadzić do łóżka to zadzwonili po syna z dziewczyną. A kij im w oko. Jak się przewróci i coś sobie złamie, to będzie już łóżko. A często tak się kończy. Kończę przejmowanie się tym bo się zamęczę, a jeszcze 3 tygodnie. Ale już mówię wszystkim wprost, że tu nie wracam. Jego stan jest taki nieuregulowany. Ani on chodzący, ani leżący. Była pielęgniarka sprawdzić jemu ciśnienie. Był terapeuta to ona cały czas narzekała, kazała mu iść, ze w...

Jest postęp jest 12:30 a ja zjadłam już pół bulki na śniadanie. Obiecałam sobie spędzać poranki z nimi na dole, ale skoro Laurence siedzi grzecznie w fotelu, Glen śpi. A ja potrzebowałam troszkę się rozlokować u siebie w pokoju to chyba jest to do zniesienia. Muszę ułożyć sobie plan dnia na nowo. Choć dziś jestem dobrym opiekunem. Zrobiłam przy nim wszystko ładnie, od toalety i śniadania, po golenie, mycie zębów, kremowanie, wklepywanie kremu w kolana i masowanie i ba i ćwiczenia były. Obiecałam sobie poprosić rodzinę i fizjoterapeutę o zrobienie sypialni na dole w salonie. No ale nie bardzo zdążyłam, bo dziś mi usiadł Lorenzo na podłodze na górze w korytarzu, metr od windy. Więc teraz będę próbowała ten pomysł przeforsować ze wszystkimi i będę im to w kółko mówić. Przez tę akcję Glen musiała zostać w łóżku dłużej do ok 10. Ale ona to lubi. Więc wszystko nam się dziś przeciąga. Ale faktycznie jest zmiana na lepsze, bo on w nocy nie wstaje. No może rzadziej. I ma piżamę...