kolorowe wspominki opiekunki w UK

Odwiedziłam wczoraj moja zmienniczkę. Wypiłam dobrą kawę, posiedziałam w czystym domku. Myślałam, że tam kuchnia jest mała. Dopóki nie trafiłam tutaj Tam wszystko takie może i wiekowe, ale utrzymane w czystości i bardzo dobrym stanie. Stare znaczy się może 20 , 30 letnie. Wychodzi na to, ze ten dom tutaj, to jak pomarli rodzice podopiecznego, to tak wszystko zostało. Ten dom śmiem twierdzić nie widział remontu od początku istnienia, meble za to widziały ten początek. Tak milo mi się wchodziło do tamtego domku, wszystko czyściutkie. Jak to czasem się nie wie gdzie się trafi. Czasem się narzeka. A można trafić gorzej...

Ja się już w tej pracy nie odnajduję. No może w domu opieki dałabym radę jeszcze, ale na live in carer już nie. Zwłaszcza będąc z tym ciężkim przypadkiem. Mam dość. Dziś umyłam sobie głowę i latałam z rozpuszczonymi włosami. I tak se myślę, będzie big job czy nie (kupa). Dziewczyny mówiły, że co 3 dni. Widać przy mnie am chłopak lepsze trawienie bo prawie codziennie. I wiedziałam, że to się stanie gdy właśnie będę z rozpuszczonymi włosami biegać. A gumka do włosów na górze w pokoju. Jeszcze brakowało, żebym je w coś wsadziła. Tak przewidziałam, tak też się stało. Zwrotu obiadu też się doczekałam. Czas do domu mi. Faktycznie, ma chłopak rozrzut. Póki jadł sausages (kiełbaski) było ok, a dziś jakieś coś dziwne mięso w tłuszczu z puszki. Od jutra będzie karmiony jak dziecko. A co d tego mięsa. Otworzyłam je wczoraj, bo napisane było pudding. Pudding to deser. Nie tym razem... I jeszcze mi grozi, że ona tu dziś przyjdzie. Po co...? No tak, przyszła. Patrzy miska na podłodz...

Mój podopieczny Clifford jest ok. Ale jego choroba mniej. I on dziś miał wychodne i ja 2 godz spaceru z zakupami. Po powrocie oboje uśmiechnięci, nawet miałam ochotę z nim pożartować. Zrobiłam herbatkę, o którą już dopytywał nim wyszedł na spacer. No ale to mija gdy on znów krzyczy, woła bez powodu. Coś on potrzebuje co tam sobie w głowie ułoży. Ale nie zawsze zgadnę. Gdy Santa Chris (jego medalik ze Świętym Krzysztofem) gdy się rano ubieramy to wiem, co chce i że następny jest zegarek. Ale czasem krzyczy i w ogóle nie wiadomo o co chodzi. Nie dość , że to inny język to jeszcze jego mimika nie pokrywa się ze słowami. Coś sobie przypomni i bądź tu mądry. Zwłaszcza gdy sam siedzi w pokoju. Bo już go zostawiam coraz częściej. Bo potrzebuję spokoju. Choć i tak na górze w swoim pokoju go słyszę. I tak to o. Wychodzę też do siebie do pokoju, bo tam od rana jest słońce. A na dole w salonie piecyk włączony i zimno okrutnie. Przyłożyłam sobie ja dziś porządnie w łokieć. Dopiero bó...

Wróciliśmy ze spaceru i ona znowu przyszła. Szkoda ze nie mówi, że będzie prędzej, co bym pozmywała i naczynia poukładała na swoje miejsce wszystko. Za to wysłuchałam dłuższego wykładu na temat jaki to ręcznik na którym ćwiczę jest po pierwsze nie ręcznikiem, bo jest taki milutki, że służył tylko do przykrycia fotela w jej pokoju – nie mieszka tu od lat,ale to „jej” pokój. Obecnie ja tam śpię. No i że on ma jakieś ślady. No kurcze, bo w niego ręce wycierałam to i ślady ma . Wysłuchałam też na temat kiełbasy którą dziś mu dałam na obiad. Że tę kiełbaskę pociąć w kawałki i zagrzać w mikrofali. No to jej mówię, że była z mikrofali. Ona naprawdę myśli, że my w buszu mieszkamy i u nas nic nie ma i my nic nie umiemy.

Przyszła, znowu, moja ulubiona. I 4 razy tłumaczy mi jak wygląda specjalna taxi dla niepełnosprawnych na wózkach. To co, że za pierwszym razem jej powiedziałam, że wiem o co chodzi. Dla pewności powtórzyła mi jeszcze 3 razy. Podobnie z gniazdkiem. Wyjęłam dzisiaj wtyczkę z gniazdka. Był podłączony piecyk. Ja potrzebowałam podłączyć odkurzacz. No i coś tam jakiś kawałek plastiku się ułamał i nie mogłam wsadzić wtyczki. No i przyszedł jej ktoś z rodziny, nareperował. Nie omieszkała mi opowiedzieć jak to się stało, że ktoś puknął, że się ułamało, że jak wyjęłam wtyczkę... Bardzo interesująca historia i żałuję, że nie zanotowałam szczegółów tego zdarzenia. Wybaczcie. A o kuzynce , która we środę się przesada na autobus akurat tutaj i idą na kawę na 40 minut, to ja słyszałam już 4 razy...

Poszłam se na spacer 1,5 km pchając wózek. No dla mojego kolana to wystarczy. Odważyłam się i wzięłam go do sklepu co by se chłopak zakupił trochę słodkości, pomimo że ma ich pełno w domu. Odważyłam się, bo nie dość, że ja go nie rozumiem, to jeszcze on co chwilę gada, krzyczy, pyta się powtarza. Ale przetrwaliśmy . Czy w endomondo jest taka dyscyplina sportu jak „pchanie wózka inwalidzkiego” ? :) W ogóle to siostra zrobiła dziś niespodziewany nalot. Że niby z zakupami. Że niby taka zajęta. A przyleciała nie wiadomo skąd. I jak się nie czuć pod ostrzałem. Szybko zerknęłam czy w kuchni naczynia na baczność stoją poukładane w szafce. I jak zwykle bardzo powoli spieszy się na swój autobus.

No na angielskiej Mszy w kościele katolickim nie byłam jeszcze. Nawet zrozumiałam. I choć są przed wyborami czy wyjść z Unii czy nie, to ksiądz im nie mówił jak mają głosować. No ale obrączkę ksiądz miał, Ciało Pana Jezusa z Tabernakulum wyjmowała kobieta, potem to ona trzymała kielich z winem, a na końcu kościoła bawiły się i hałasowały dzieci, które przyszły ze 20 minut przed końcem. Niby to samo a jednak inaczej. Siostra miała być jak mi się wydawało o 11. No ale rano dowiaduję się, ze o 13. Nie mogłaby prędzej. Mój taki dłuższy dzień wolnego i zaznaczyła, że nie mam wolne do 18 tylko 17:30. A i tak pewnie będzie stała i p...ła jeszcze z godzinę. Normalnie stoję jak w blokach startowych. Gotowa do startu. Zostawiłam siostruni listę zakupów. Ciekawe czego z listy „nie kupujemy” . A może nie będzie miała dziś czasu na bzdury. Będzie z bratankiem on ją podwozi, więc może się kobieta nieco pospieszy. No przyznam po spacerze zaskoczyła mnie. Na spokojnie bez długiego ...

I tak sobie siedzimy cały dzień, ja na kanapie, pan na swoim fotelu. Zrobiliśmy krótki spacer, bo nie wiem za bardzo jeszcze , gdzie pójść z wózkiem, a gdzie nie. No ale chodniki takie skośne, że bice można ćwiczyć. Podobno tu gdzie jestem jest najwyższy punkt w mieście. Jutro pójdziemy do kościoła rano a potem pani opiekunka weźmie swoje 7 godzin wolnego. Miłe, nie powiem. Każdy kontrakt ma swoje zalety. Jakoś po tygodniu spędzonym z moimi brytyjskimi znajomymi, gdy musiałam się wysilić z językiem, czuję, że nie jest z nim tak źle. Uzupełniam już coraz mniej braków. Nadal potrafi mnie coś pozytywnie w tym języku zaskoczyć. Miło. Zawsze, gdy jest szansa z kim poprzebywać, pójść na spacer, pogadać jakoś trzeba to wykorzystać. I poczułam się jakoś tak u siebie w tym Bournemouth. Jednak obecna praca coraz bardziej przypomina mi więzienie. Mój kolejny krok , to zainteresowanie się pracą tu na miejscu, ale taką pracą, gdzie jest czas na własne życie jeszcze. Więc, jeśli wrócę d...

Zadzwoniła wczoraj, żeby powiedzieć, żeby zamknąć drzwi od konserwatorium,bo zimno się robi i będzie zimno w domu. Póki co wieczór i poranek nam minęły w porządku. Bałam się , że mi się pan jakoś przewróci i to z moją pomocą podczas przesiadania się z fotela na wózek i z wózka na łóżko, ale dajemy radę. Naprawdę jestem pod wrażeniem jego mobilności, mimo jego niepełnosprawności.

Ależ mi ta baba psyche zorała. A to u niej olej zastyga prędzej w garnku niż ten tutaj. A to jej comode (przenośna toaleta) w domu ma inne rączki, takie podnoszone. No i tak ona sobie tą komodą manewrowała, układała w głowie jak ten jej brat wstaje, że on będzie tu, tu go podniesie, tu się zwalnia hamulce itd. Już na początku chciałam jej powiedzieć że po pierwsze to hamulce zawsze zaciągnięte. No ale ona albo nie słyszy, ale nie ma ochoty słyszeć. No ale gdy powiedziała „podnosimy” to już się odezwałam głośniej „nie podnosimy, bo nie możemy” . Patrzyłam tak sobie na nią, już bez uśmiechu, gdyż bardzo chciało mi się spać. Nawet jeśli zauważyła mój brak entuzjazmu nie mam nic przeciwko. A byłam niewsypana, bo przecież ta siostra to się zatrzymała wiele lat temu Ciągle wszystko musi być jak było zawsze. To co, że brat jest w gorszej kondycji i o jakieś 30 lat starszy. Otóż. Moja zmienniczka powiedziała, że spać o 21:30 chodzimy. No ale wczoraj siostra mówi, że ona zawsze chod...

Siostra podopiecznego Clifforda bardzo oszczędna. Przesadnie oszczędna. płyn do naczyń z wodą rozcieńczamy papier toaletowy najlepiej dwa listki naraz tylko herbat z jednego woreczka chyba z naście To jest tylko kilka spostrzeżeń moich własnych w ciągu 24 godzin oraz przekazanych przez zmienniczkę. Będzie tego z pewnością z milion więcej gdy tu skończę za 2 tygodnie. Strasznie się bałam o podopiecznego. Nie jego ale o niego. Bo on stoi i trzyma się balkonika, ale to wszystko. W każdej chwili może się przewrócić. No i skasowano mi opiekunkę która była codziennie rano do wsparcia przy myciu. Więc trochę mam więcej gimnastyki, bo jedna noga na balkoniku, co by przeciwwaga była i myjemy w takiej pozycji. Za to pan jest fajny. No wiadomo, pomimo swojej niepełnosprawności- miał zapalenie opon mózgowych w dzieciństwie. Ale strasznie lubię patrzeć na niego jak się chwyta balkonika i wstaje, no jak dla mnie jak sprężynka. Moi starsi podopieczni tak nie robili. Podobnie...

Korzystając z okazji podpytałam co nieco jakie podejście Brytyjczycy płci męskiej mają do Polek a i także do swoich kobiet. Okazuje się, że faktycznie kochają się oni w Polkach. Potrafią zakochać się dosłownie od pierwszego wejrzenia, oferować wsparcie w szukaniu pracy, pozostania tutaj, ba, nawet oferują pracę. Chcą zostawiać swoje kobiety dla nas Polek. Brzmi ciekawie. Poza tym , akurat temu komuś kolega rodak nasz powiedział, że mężczyźni w Polsce źle traktują kobiety. No ja pierwszy raz słyszę. No na pewno mamy patologię, ale każdy kraj ja ma. I nie jest to jakąś naszą cechą narodową.Prędzej można tak powiedzieć o Muzułmanach, o kobietach w burkach , w Egipcie chyba też. Tam, gdzie kobietom nic nie wolno. My raczej nie pozwalamy sobie na takie traktowanie. Doceniane jesteśmy za to, że dbamy o siebie, o zdrową dietę i pewno też o ćwiczenia. Może nie aż tak bardzo , że zaraz wszystko fit. Ale pomimo, że jemy co chcemy, że ziemniaczki, że sosy, słodycze i colę i chodzimy do Macdon...

Robię obiad, prędko frytki i rybę z piekarnika. Prędko gravy (sos z proszku) , prędko warzywa z garnka i w między czasie zachęcać pana starszego by usiadł , gdyż specjalnie dla niego ugotowałam pyszny obiad. Szybko, żeby sobie nie poszedł nigdzie. Bo potem to już ciężko mu wytłumaczyć, by przyszedł an obiad do kuchni. Więc ze 4 razy "proszę usiądź, obiad gotowy". I obiad an talerze. A z pokoju dobiega stękanie (bo ciężko to nazwać inaczej), że "pomóż mi" nie mieliśmy żadnego obiadu, kiedy obiad, pomóż mi". No człowiek wie, że "pomóż, pomóż" jest w  tym przypadku nadużyciem, no ale idzie sprawdzić, co by wyrzutów sumienia nie mieć. No wypada sprawdzić.                                           Silk Mill Bournemouth