kolorowe wspominki opiekunki w UK

I tak od porannej kawki, do tej po śniadaniu, następna już u córki przed obiadem. I tak postęp. Na początku mojego przyjazdu kawka mogła być po każdym posiłku a nawet i przed albo do śniadania. Istne szaleństwo! Ale to chyba nerwy. Im więcej ich, tym więcej kawy. Tak, wiem, to niemądre, ale widać taka moja reakcja na nerwy. I mimo, że jesteśmy daleko od domu, to i tak sprawy czy domowe, czy choćby okołodomowe, bo z Polski zaprzątają nam głowę. Mimo, że na przykład w domku spokój, nic złego się nie dzieje to mamy jeszcze jakieś swoje sprawy. Jakieś stowarzyszenia, kluby itp. A na odległość ciężko coś zdziałać, coś załatwić, z kimś porozmawiać. Druga sprawa to znajomi, którzy się nie odzywają. Koleżanka już mi to tłumaczyła, że my jesteśmy tu i mamy mnóstwo czasu. Oni nie. Ale gdybym sama nie była w takiej sytuacji to bym uwierzyła. Każdy ma jakieś sprawy. Ja miałam czas dla przyjaciółki, która była wtedy w Irlandii. Czasem wystarczy zwykły sms, czy choćby wiadomość na Facebooku obec...

Ten kraj na każdym kroku mnie zaskakuje. Dziś na przykład pani u której zamówiłam kosmetyki zostawiła je dla mnie przed domem. Czy wyobrażacie to sobie w Polsce? Nie będę próbować :) Szłam i uśmiechałam się całą drogę. Byłam dziś w innej części miasteczka, pozwiedzałam osiedla. I kurcze ładnie tu. Można mieszkać , z rodziną z dziećmi. Byle razem! I zaczęłam się zastanawiać, czy jednak zamiast Niemiec nie Anglia przypadkiem.Język już jest, tylko doszlifować. A i dla Kochanie byłoby łatwiej o pracę w SAR (służbach ratowniczych na wodzie). A i on zna angielski. I jakby przypadkiem dziś dostałam newsletter na maila od jobs.pl, portalu z ogłoszeniami o pracy , na którym kiedyś się logowałam. I nawet zdążyłam się wypisać z niego. A tu ogłoszenie , praca opiekuna, w domu pomocy: mycie, ubieranie, karmienie,spędzanie czasu wolnego. No toć umiem to wszystko. A i zakwaterowanie. Dało do myślenia. Może mój język nie jest idealny,ale te czynności mogę robić. Nie muszę poematów opowiadać w pr...

Pani nieumyta - pani szczęśliwa. tak wiem brzmi strasznie, ale taki egzemplarz mi się trafił. Gdy nic nie próbuję z nią robić, mamy dobry poranek. Gdy chcę coś zrobić dla jej dobra, czyli użyć wody i mydła a i balsamu jeszcze, wtedy mamy małą awanturkę. Pani macha rękami, idzie do tyłu. Niekiedy mało brakuje by się potknęła i przewróciła. A tego nie chcemy. I cóż z tego, że użyję balsamu, skoro ona za chwilę go wyciera ręcznikiem. I znów pojawiła mi się myśl: a może by tak odpuścić, skoro i tak nie ma efektów, ja się spinam, denerwuję, ona też. To może niech tak sobie dogorywa do ostatnich dni. I ona jest zła , i mi się psuje humor, jestem nerwowa, ciśnienie mi wzrasta. Po co to wszystko... Dziwne to jest w takim stanie choroby. Włosy muszą być umyte, ułożone, lakier do włosów użyty, pani czesze włosy nawet do łóżka, a tak podstawowe sprawy jak mycie pozostają zaniedbane. Taka to moja Lady. A wolne dni mijają na maratonie polskich seriali z komputera . Choć pochwalę się, bo dwa d...

Dziś moja poprzedniczka powiedziała mi, że piątkowe i sobotnie wieczory spędzała siedząc i rozmawiając z panią, bo tak to lubiła. Że musi z panią pobyć. Cóż ja nie spędzam, bo pani chodzi spać prędzej. Przecież jej nie zmuszę by nie szla spać. Po drugie, kontakt z panią zmniejszył się ostatnimi dniami. Jest nieobecna i nie bardzo rozumie co do niej mówię. Do czego chcę nawiązać. Otóż, to, że nie spędzam wieczorów , długich wieczorów na rozmowach z panią czy choćby w jej towarzystwie, nie powinno oznaczać, że jestem złą opiekunką. Bo pierwsza myśl, jaka przychodzi mi do głowy, to: że ja, to Zuzia czy Frania, a one nie są mną. I to chyba sprawa najważniejsza. Bo gdyby tak chciała być kimś innym, niż sobą. To można by popaść w kompleksy. A póki moja podopieczna je , bierze leki, myje się i zmienia ubranie, to chyba wszystko w porządku. Jak myślicie?

Dziś nie bardzo się wyspałam, bo pobudka po godzinie 4 rano to słaba pora na wstawanie i rozmowy. I pytanie czy mam klucz, albo czy mam numer do szkoły , żeby zadzwonić, aby się nie martwili.No i pani szukała wśród swoich karteczek numeru i słyszałam z łóżka, że telefon poszedł w ruch. Na szczęście o 4 rano w niedzielę raczej nikt telefonów nie odbiera. czyżby choroba się rozwijała? I te codzienne od 3 dni problemy z wzięciem tabletek i zjedzeniem kolacji oraz przebraniem się w piżamę. Ale bądź spokojna. Nic do głowy. Najwyżej będzie chodzić mniej pachnąca. Nie dajmy się zwariować.  Nie można się tak denerwować, gdyż to niezdrowe. Dziś jak co niedziela byłyśmy u córki na obiedzie. I pomagając jej chwilę w ogrodzie, troszkę się obudziłam dzięki temu. Potem razem przygotowałyśmy obiad. Miło było, zawsze to jakaś odskocznia od codzienności. A gdy już poszłam po jajko do kurczaków, to jakbym znów miała 5 lat :) Ogólnie nuda. Zakupy poplanowane. Ogólnie nie poszaleję, bo torba nie...