Udało jej się na mnie nawrzeszczeć
Dzisiaj się czarownica stara jak może . ja też umyłam jej plecy najgorzej jak umialam. Bez zbytniego przykładania się, a ona ma fobię: góra dół, lewo prawo. Najpierw nabijala się z mojej pozycji jak stalam z rękami na biodrach. Więc powtorzyłam jej durną minę.
Dużo klęłam pod nosem dzisiaj. Wiec w ramach samoobrony gdy zapytała czy do niej mówię, powiedziałam, że sobie śpiewam. A , że potem nosiłam sluchawki na szyi to miała dowód.
Poza tym kazała mi coś wyrzucić do śmietnika. Ale nim dotarłam powtórzyla to 5 razy i się pyta czego nie wiem. Wstrętny babsztyl.
Dziś jest ładna pogoda, zaczęłam sobie wychodzić na taras i chyba tam będę spędzać najwięcej czasu.
Cały czas się zastanawiam czy jej nie odkupić jej torta urodzinowego, żeby mieć z nią spokój. I kupić sobie siatkę słodyczy i jej to pokazać. Robię się bardziej wredna tak wiem. Wiem, że nie powinnam. Ale ja wciąż twierdzę, że to nie choroba tylko charakter a ona potrzebuje służącej nie opiekunki.
Przyszła kobieta do jej komputera pomóc jej , żeby mogla z niego korzystać. No i mamy jechać do Bournemouth na Winton. Wiem gdzie to, byłam, z resztą jest adres włącza się nawigację. No ale ona nie wie, potrzebuje do tego córki. Córka wyjechała na kilka dni. Więc .... no nie pojedziemy , bo ona nie wie gdzie to, a córki nie ma. Ona po prostu musi wiedzieć.
Wariatka nawet się dziś na mnie wydarła więc już prawie ochłonęłam i mogę pisać. Najgorsze, że nie mogę być niemiła bo się nabawię kłopotów, ani jej się postawić, bo zostanie mi to uznane za zaniedbanie....
miałam zrobić obiad z jej przepisu. Myślałam, że zrobię dla siebie osobno, bez pieczarek z datą ważności do 13 sierpnia i sera, daty nie pamiętam i sosu bo nie miałam ochoty. No ale jak się dobra, pomieszała wszystko ze sobą. Makaronu w zimnej wodzie wypukać nie pozwoliła. Zażyczyła sobie z papryka. Rok 1998 do spożycia oczywiście. No i tak nieszczęsna papryka stała na najwyższej półce gdzieś. Nie mogłyśmy jej znaleźć. Kazała mi po taboret. Poszłam szukam. Nie ma nic prócz ciężkiego taboretu z narzędziami. To mówię do niej , że poszukam tak, stanęłam na palcach, co dosięgnęłam to wyjęłam. Wiem, że nie była zadowolona, że nie chcę przynieść tego taboretu, ale z pełnym spokojem odpowiadałam, że popatrzę. Jak się nie wydarła. Aż się zatrzęsła. Jak dziecko w markecie , któremu rodzice nie chcą czegoś kupić. Gdyby miała dwie nogi zatupałaby pewno ze złości.
No popisała się nie ma co. A ja w ramach lunchu zjadłam sobie kromkę chleba co by coś mieć w brzuszku i bułeczkę z rodzynkami. Tak, że zrobiło się mało radośnie. Trochę żartuję, że może te ostatnie dni kontraktu potraktuję jako wczasy odchudzające. No ale mimo to jest to smutne. Nikt mi nie kazał nigdy na moich nastu kontraktach pytać o jedzenie . Nikt mi nie żałował. Niektórzy mnie rozpuszczali słodyczami. Mimo, że wiedzieli że próbuję jeść zdrowo i ćwiczę. To było miłe.
Napisałam dziś do firmy wysyłając zdjęcia jedzenia po terminie. Opisując całą sytuację. teraz jeszcze doszła sprawa prania. Z tego co pamiętam nie wolno nam prać naszych rzeczy z klienta. Tak tez jej powiedziałam. Ale ona wie lepiej.
mniam pieczarki do 13 sierpnia
mniam tarty jajeczne do 15 sierpnia
Opakowanie po żółtym serze już wyrzuciłam, reszta poszła na jej dzisiejszy obiad. Nie będę grzebać w śmietniku by je sfotografować. Ale ser też powinien był wyjść kilka dni temu. Zdjęcia kolejnego też zrobię. Za kilka dni gdy nabiorą mięciutkich zielonych plamek zwanych pleśnią.
Dużo klęłam pod nosem dzisiaj. Wiec w ramach samoobrony gdy zapytała czy do niej mówię, powiedziałam, że sobie śpiewam. A , że potem nosiłam sluchawki na szyi to miała dowód.
Poza tym kazała mi coś wyrzucić do śmietnika. Ale nim dotarłam powtórzyla to 5 razy i się pyta czego nie wiem. Wstrętny babsztyl.
Dziś jest ładna pogoda, zaczęłam sobie wychodzić na taras i chyba tam będę spędzać najwięcej czasu.
Cały czas się zastanawiam czy jej nie odkupić jej torta urodzinowego, żeby mieć z nią spokój. I kupić sobie siatkę słodyczy i jej to pokazać. Robię się bardziej wredna tak wiem. Wiem, że nie powinnam. Ale ja wciąż twierdzę, że to nie choroba tylko charakter a ona potrzebuje służącej nie opiekunki.
Przyszła kobieta do jej komputera pomóc jej , żeby mogla z niego korzystać. No i mamy jechać do Bournemouth na Winton. Wiem gdzie to, byłam, z resztą jest adres włącza się nawigację. No ale ona nie wie, potrzebuje do tego córki. Córka wyjechała na kilka dni. Więc .... no nie pojedziemy , bo ona nie wie gdzie to, a córki nie ma. Ona po prostu musi wiedzieć.
Wariatka nawet się dziś na mnie wydarła więc już prawie ochłonęłam i mogę pisać. Najgorsze, że nie mogę być niemiła bo się nabawię kłopotów, ani jej się postawić, bo zostanie mi to uznane za zaniedbanie....
miałam zrobić obiad z jej przepisu. Myślałam, że zrobię dla siebie osobno, bez pieczarek z datą ważności do 13 sierpnia i sera, daty nie pamiętam i sosu bo nie miałam ochoty. No ale jak się dobra, pomieszała wszystko ze sobą. Makaronu w zimnej wodzie wypukać nie pozwoliła. Zażyczyła sobie z papryka. Rok 1998 do spożycia oczywiście. No i tak nieszczęsna papryka stała na najwyższej półce gdzieś. Nie mogłyśmy jej znaleźć. Kazała mi po taboret. Poszłam szukam. Nie ma nic prócz ciężkiego taboretu z narzędziami. To mówię do niej , że poszukam tak, stanęłam na palcach, co dosięgnęłam to wyjęłam. Wiem, że nie była zadowolona, że nie chcę przynieść tego taboretu, ale z pełnym spokojem odpowiadałam, że popatrzę. Jak się nie wydarła. Aż się zatrzęsła. Jak dziecko w markecie , któremu rodzice nie chcą czegoś kupić. Gdyby miała dwie nogi zatupałaby pewno ze złości.
No popisała się nie ma co. A ja w ramach lunchu zjadłam sobie kromkę chleba co by coś mieć w brzuszku i bułeczkę z rodzynkami. Tak, że zrobiło się mało radośnie. Trochę żartuję, że może te ostatnie dni kontraktu potraktuję jako wczasy odchudzające. No ale mimo to jest to smutne. Nikt mi nie kazał nigdy na moich nastu kontraktach pytać o jedzenie . Nikt mi nie żałował. Niektórzy mnie rozpuszczali słodyczami. Mimo, że wiedzieli że próbuję jeść zdrowo i ćwiczę. To było miłe.
Napisałam dziś do firmy wysyłając zdjęcia jedzenia po terminie. Opisując całą sytuację. teraz jeszcze doszła sprawa prania. Z tego co pamiętam nie wolno nam prać naszych rzeczy z klienta. Tak tez jej powiedziałam. Ale ona wie lepiej.
Opakowanie po żółtym serze już wyrzuciłam, reszta poszła na jej dzisiejszy obiad. Nie będę grzebać w śmietniku by je sfotografować. Ale ser też powinien był wyjść kilka dni temu. Zdjęcia kolejnego też zrobię. Za kilka dni gdy nabiorą mięciutkich zielonych plamek zwanych pleśnią.
Komentarze
Prześlij komentarz