kolorowe wspominki opiekunki w UK

Dzisiaj mi pani płacze, śniadania też nie chce, ubierać się zdecydowała dopiero chwilę przed 10, gdzie o tej porze już ktoś miał przyjść. No cóż dignity - godność. W Anglii to rzecz święta. Ja zdążyłam poćwiczyć, zjadłam zdrowe śniadanko. Już miałam podzwonić w sprawach różnych, a przecież dziś święto w Polsce. Co tu się dziś nie działo. Ogólnie to dopiero teraz przed 18 wróciłam z przerwy i ogarnęłam. Głównie po wizycie fryzjerki i fizjoterapeuty, który jej pomagał. Zostawiłam to wszystko, myślałam, że córka ogarnie, ale zamiast córki była jakaś kobietka z rodziny. Kolacja też mnie zaskoczyła, bo faszerowana pieczarka ze sklepu, którą wczoraj kupiłyśmy i batat. Dobrze, że uzbroiłam się w jajka i są warzywa i, że umiem to jajko zrobić w mikrofali, bo tylko tym dysponuję. Ech. Fizjoterapeuta postawił mi suszarkę do naczyń na stole. Fryzjerka wzięła to, czego używamy do mycia zębów i nie zaniosła z powrotem. Mokre ręczniki ładnie złożyli. Ręcznik od dolnych części ciała na pościeli...

Więc chyba nie jest źle prawda? Córka mojej podopiecznej prowadzi dom, zajmuje się dziećmi ( wiek 15-19 lat) i gotuje dla całej rodziny więc i dla mamy i dla mnie, więc chyba dobrze i zdrowo gotuje. Za chwilę sprawdzę. Znowu zostawiłam piękną 27 stopniową pogodę w Polsce, a tu 1 i leje. Całe szczęście tym razem przygotowałam się i mam wszystko na tę piękną pogodę. Najbardziej bałam się wiadomo pierwszych momentów zostania samej. Za to fizjoterapeuta pochwalił mnie wczoraj, że mam jakieś pomysły i zadaje pytania jak panią transferować do i z łóżka. Potem rodzina też przystała na moje pomysły, by ich odciążyć od przychodzenia co wieczór i pomagania przy kładzeniu pani do łóżka. Pani jest niestabilna gdy stoi. A ja nie umiem jedną ręką trzymać a drugą robić. Więc rano przytargałam sobie i do łazienki rota stand i okazuje się, że to świetny pomysł a i pani na to przystała. Byłam dziś na spacerku, eksplorowałam okolicę. Potem zakupy które zajęły nam  godziny... Ale z drugiej s...

Piszę dziś do mojej zmienniczki czy muszę jej robić duże zakupy, czy tylko tak na przetrwanie i sama sobie kupi co chce. Zadzwoniła, mówiła do mnie dużo i długo, ale nic o zakupach. A wymęczyła mnie jakimiś dziwnymi opowieściami i zakończyła je jak zwykle, że już  musi kończyć. Tym razem, bo jej mama już gotowa i idą po zakupy.  Opowiadał mi o koncercie na który się wybierają tu we wsi, i że inna zmienniczka nie była zainteresowana, i że ona kupi sąsiadce bilet w prezencie, bo jej pomagała wiele razy i z psem starszej pani ją wzięła do weterynarza. Się nagadała. Opowiadała mi o tym koncercie, ale chyba się wyłączyłam po drodze. Aaaaa i jeszcze, żebym zadzwoniła do sąsiadki i jej podziękowała, że ona zadzwoniła powiedzieć o tych biletach. No kurcze sama nie może jej podziękować? Musi być już. Dzwoniła i się nie dodzwoniła. Niech próbuje jeszcze raz chyba nie?! I znowu mówi do mnie coś w stylu licytacji, która jest lepszą opiekunką. Jak to pani w grudniu jeszcze dużo spał...

To chyba każdy wie. To taka złota zasada. Na zły humor, na smutki, na tęsknotę. Od początku. Dziś jest tak pięknie 24 stopnie, że nie można robić nic innego jak łapać witaminę D ze słonka. A u mnie duuże braki. Ale 2 godziny opalania z przodu i godzina z tyłu chyba wystarczą. Wszystko z rozsądkiem jak to mówią. Nawet pani dała się namówić na wyjście do ogrodu. Rano była przyjaciółka i ją zachęciła. Pani siedziała sobie w "sunny room" czyli małej szklarence wielkości na fotel. A ja na swoim krzesełku. Więc miałam ją na oku. Poza tym mimo, że słonecznie i nie chce się jeść ja jakaś głodna. A to akurat za sprawką książki, którą czytam. O włoskim gotowaniu. Dla odmiany w Ameryce. Nie przepadam za niczym co amerykańskie, zwykle mnie drażni, ale tę książkę dziś chłonę. A powinna mi starczyć na jeszcze tydzień. U mnie w głowie, już rodzi się chęć wyprawy gdzieś. Jeśli nie w trakcie majówki i nie za granicę, to jakoś trzeba będzie sobie z tym poradzić choć krótkimi wypadami. Po...

Serio tyle czasu mnie tu nie było? I tak niektórzy zdziwienie, że ja tu. Tak miało mnie nie być, ale jest plan, by krótkimi wyjazdami dopracować do premii ;) Grosik się przyda. W sumie od powrotu w lutym dopiero przyleciałam do pracy. Jestem w Blewbury. Mała mieścinka. Wiedziałam o tym dlatego wzięłam aparat i buty do biegania. Ja nie biegam i nie lubię. Więc jest, że tak powiem na bogato. Byłam, biegałam. Dziś niedziela więc przerwa od biegów i ćwiczeń wszelkich. Byłam jak na niedzielę przystało w kościele z panią. Aż się bardziej rozmowna zrobiła. I o jej wyjeździe do Indii rozmawiałyśmy. Bo ogólnie , to cały czas siedzi cichutko i robi krzyżówki, nie odzywa się nie pytana. Ogólnie podróż tutaj nieco się wydłużyła, bo wsiadłyśmy nie do tego autobusu co trzeba. Kierowca widział bilet i nic nie powiedział. Wyglądał na rozleniwionego, ale nie podejrzewałam, że tak to się może skończyć. A on faktycznie zaraz kończył zmianę. Więc zamiast 1,5 godziny do Oxfordu, pojechałyśmy 4 godz dłuże...

Moja gwiazda wyszła dziś z koleżanką. I mówi, że idą też na lunch. I sobie myślę to może ja pojadę do Christchurch, będę miała około 4 godzin czasu. Ale tak mi nie pasowało, że idą na lunch, zwykle najwyżej na herbatę. I wpadła jej koleżanka po okulary. I pytam czy lunch na mieście. A ta, że nie. No i jeszcze gwiazda kazała jej sprawdzić warzywa w zamrażarce. Ciekawe co tym razem wymyśliła. Dobrze, ze nigdzie nie polazłam, bo bym się zdziwiła. Dziś zrobię jej łososia na obiad. Żaliła się do koleżanek wczoraj, no to dziś będzie coś innego. Będzie awantura ? Awantury niby nie ma, ale , że ryby to pół, a drugie pół dla mnie. Że zaraz będzie czarna. Już jest czarna. No przez te drzwiczki od piekarnika to wszystko jest czarne. I jaki sos mam do tego, bo ryba to przecież sucha jest. Ona wie. o ona nie lubi jedzenia, nie lubi nowych rzeczy próbować, nie lubi gotować i nie umie. Jak zapytałam,  kto mężowi gotował, mówiła, że musiała się nauczyć. N do obiadu, to jeszcze ketchup. Zwany s...

Najpierw oberwałam, zawołała mnie, żeby m pokazać, że papryka w jej omlecie na obiad jest przypalona. Za chwilę znowu woła. Nie mogła sobie poradzić z ketchupem. Przychodzę, a ta już nóż w ręku i dłubie w nakrętce od ketchupu. Mówię, chodź pomogę. Nakapałam jej na talerz. A ta, że mi się udało, bo ona to wszystko zrobiła. Teraz siedzi z koleżankami chyba dwiema w pokoju, drzwi zamknięte. Do kuchni strach mi iść. Słabe to wejście do kuchni przez salon. Na szczęście same sobie herbatkę zrobiły. Może i pozmywają...? Spotkałam ją na dole. I co? I przy kobiecie z biura i jej koleżance wyskakuje mi tu, że nie mamy w domu ciastek. Jak wróci do tematu, to jej przypomnę, ze nie zgłaszała. Czuję, że wisi jakaś awantura w powietrzu... Zgadłam Wisiała. Wieczorem nastąpiło podsumowanie dnia: przypalona papryka w omlecie i brak ciastek w domu. Tylko, że jak mówiłam do gwiazdy, że nie prosiła by kupić, to oddaliła się z kuchni. Zapewne z powodu słusznych argumentów. No ale udało mi się wkrótce us...