No to się pozmieniało...
No i się pozmieniało. Opiekunka, która tu kiedyś była i z którą miałam się zmieniać kontaktowała się z córką podopiecznej i powiedziała, że jest dostępna od 14 czerwca. I mimo, że przekonywali córkę wiele razy znowu nastąpił koncert życzeń i wymiana jest 14. Nie ma słów. Jak skończyłyśmy rozmawiać głośno się roześmiałam. Ogólnie już mi się nie chce przykładać, bo czuję się zawiedziona i lekko niedoceniona przez rodzinę. Nie będę już pani ciągać, bo w imię czego. Nie wstaje to nie wstaje. To będzie leżeć w tym fotelu. A ta laska też podobno była niezadowolona z czegoś, też tęskniła za facetem, więc nie wróżę jej tu radosnych chwil przez te minimum tygodni.
Miałam zgarnąć premię, ale to znak, że naprawdę nie wszystko kręci się wokół kasy. Czas do domu i albo na bezrobocie, albo na zwolnienie by kolano odpoczęło, albo jakiegoś staruszka w Polsce znajdę, albo po prostu będę bardzo intensywnie szukać pracy w moim wymarzonym zawodzie.
Podłamało mnie to wszystko przez chwilę, ale za chwilę takie sytuacje dają kopniaka. Trzeba tę złość i bezsilność przerodzić w coś wartościowego. Czyż nie?
Miałam zgarnąć premię, ale to znak, że naprawdę nie wszystko kręci się wokół kasy. Czas do domu i albo na bezrobocie, albo na zwolnienie by kolano odpoczęło, albo jakiegoś staruszka w Polsce znajdę, albo po prostu będę bardzo intensywnie szukać pracy w moim wymarzonym zawodzie.
Podłamało mnie to wszystko przez chwilę, ale za chwilę takie sytuacje dają kopniaka. Trzeba tę złość i bezsilność przerodzić w coś wartościowego. Czyż nie?
Komentarze
Prześlij komentarz