Nowy kontrakt w Blewbury

Serio tyle czasu mnie tu nie było? I tak niektórzy zdziwienie, że ja tu. Tak miało mnie nie być, ale jest plan, by krótkimi wyjazdami dopracować do premii ;) Grosik się przyda. W sumie od powrotu w lutym dopiero przyleciałam do pracy. Jestem w Blewbury. Mała mieścinka. Wiedziałam o tym dlatego wzięłam aparat i buty do biegania. Ja nie biegam i nie lubię. Więc jest, że tak powiem na bogato. Byłam, biegałam. Dziś niedziela więc przerwa od biegów i ćwiczeń wszelkich. Byłam jak na niedzielę przystało w kościele z panią. Aż się bardziej rozmowna zrobiła. I o jej wyjeździe do Indii rozmawiałyśmy. Bo ogólnie , to cały czas siedzi cichutko i robi krzyżówki, nie odzywa się nie pytana.

Ogólnie podróż tutaj nieco się wydłużyła, bo wsiadłyśmy nie do tego autobusu co trzeba. Kierowca widział bilet i nic nie powiedział. Wyglądał na rozleniwionego, ale nie podejrzewałam, że tak to się może skończyć. A on faktycznie zaraz kończył zmianę. Więc zamiast 1,5 godziny do Oxfordu, pojechałyśmy 4 godz dłużej, w przeciwną stronę do Cambridge.

Byłam i na spacerze z sąsiadką. Pokazała mi okolicę. Co prawda byłam  na spacerze sama, ale co tam, zawsze to jakieś urozmaicenie. Dziś też wybrałam się na spacer i postanowiłam się nawet zgubić w małych ścieżynkach, ale nie udało się. Sama poszłam. Pies nie chciał :) Za to znalazłam piękny dom chyba ze starej stodoły. Muszę iść na spacer z aparatem. Ale nie dziś. Jest szaro, deszczowo, więc światła brak odpowiedniego do fotografowania.

Okazuje się, że nasz handlowiec, ten stąd, który przywiózł mnie i koleżankę do miejsc pracy był doktorem. A teraz robi magistra z fotografii. Nie mówiłam mu, że ja też robię zdjęcia, ale dał mi swoją wizytówkę. Byłam na jego stronie . Cóż o gustach się nie dyskutuje. Ja mam swoje oko i swoje ulubione obiekty do fotografowania, on się lubuje w portretach i weselach. Przyznaję, że nie porwały mnie jego zdjęcia, ale każdy woli coś innego.

Miałam nie wtrącać się tej stałej opiekunce stąd w dom i porządki. Nie wytrzymałam. Bardzo nie luię gdy w domu ejst jedzenie po terminie. Nie tylko to kilka dni po, ale rok i przypraw sprzed kilkunastu lat też nie lubię. NO sorry, pani już nie zacznie gotować, a i mi zaczęło to przeszkadzać. Bo już sama nie wiem, czy makaron jest jadalny, czy nie. Otwieram świeżą kawę która stoi niewinnie na półce, nasypałam do filiżanki i coś mnie tknęło, by sprawdzić datę ważności. No 2010. Dziś i zupa dla pani okazała się sprzed 10 dni. Była w lodówce, jeszcze zmienniczka mi ją pokazywała, więc nawet mi nie przyszło do głowy, że może być po terminie. Przecież ona była na zakupach w  tym tygodniu. To skąd takie cuda?

Rozumiem, że jesteśmy inne, czymś innym się kierujemy, ale niekiedy za dużo tych rozbieżności. A , że jednak jestem już 4 lata w tej firmie, przeszkolona na żywo i online, to nie mogę powiedzieć, że nie wiedziałam o czymś. Nie przejdzie. Każdy ma prawo do błędu. Więc, co jeśli za jakiś czas się okaże, że coś było nie tak z tą opiekunką, a ja byłam i nic nie zrobiłam? Lepiej więc kierować się swoim rozumkiem. Dlatego wyrzuciłam stare słoiki, przyprawy i wyrzucam co mi wpadnie w ręce. Aż się duża szafka zrobiła pusta. I mniejsza za szybą też.

Postanowiłam też posprzątać swój pokój i dobrze. Bo życie w kurzu jest niezdrowe. Co mam na myśli przedstawiam na foto.

                                             Kącik w moim pokoju - wersja przed

                                                                                       Wersja po

Półka z przyprawami w kuchni.

Wyrzuciłam wszystkie i umyłam słoiczki

Toaletka pod oknem w moim pokoju. Kiedyś to był pokój pani. Wciąż to wszystko leży na wierzchu. I po co? 

Dla widzów o moncyh nerwach: szuflada w toaletce. Oszczędzę szczegółów co było w środku. Ale na szczęście nic się z tego nie wykluło.

                                      Też kącik w moim pokoju.

Przeraża mnie jeszcze to, co siedzi w pani ubraniach za szmacianą zasłoną, ale postaram się o tym nie myśleć.

                                               Ładna stara kuchnia.