Bo trzeba mieć coś swojego, coś, co się lubi

To chyba każdy wie. To taka złota zasada. Na zły humor, na smutki, na tęsknotę.

Od początku. Dziś jest tak pięknie 24 stopnie, że nie można robić nic innego jak łapać witaminę D ze słonka. A u mnie duuże braki. Ale 2 godziny opalania z przodu i godzina z tyłu chyba wystarczą. Wszystko z rozsądkiem jak to mówią. Nawet pani dała się namówić na wyjście do ogrodu. Rano była przyjaciółka i ją zachęciła. Pani siedziała sobie w "sunny room" czyli małej szklarence wielkości na fotel. A ja na swoim krzesełku. Więc miałam ją na oku.

Poza tym mimo, że słonecznie i nie chce się jeść ja jakaś głodna. A to akurat za sprawką książki, którą czytam. O włoskim gotowaniu. Dla odmiany w Ameryce. Nie przepadam za niczym co amerykańskie, zwykle mnie drażni, ale tę książkę dziś chłonę. A powinna mi starczyć na jeszcze tydzień.

U mnie w głowie, już rodzi się chęć wyprawy gdzieś. Jeśli nie w trakcie majówki i nie za granicę, to jakoś trzeba będzie sobie z tym poradzić choć krótkimi wypadami. Potem pomyślałam, a może by tak zostać dłużej w Anglii i coś zwiedzić. Tylko, że mi się nie chce Anglii... Potem skumałam, że może by tak nie wybiegać za daleko w przyszłość i cieszyć się chwilą - tak wiem, to też oklepane. I co? Mam cudny pokoik na poddaszu jak dla Ani z Zielonego Wzgórza, cudny widok na ogród, ptaki śpiewają, jest cicho, mimo, że dom stoi na zakręcie drogi i skrzyżowaniu i wciąż coś tędy przejeżdża. Poszukałam przedłużacza, przeniosłam komputer pod okno. Mam parę rzeczy do zrobienia na nim, więc będę się cieszyć tym cudnym widokiem. Mała rzecz, ale działa.


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Miałam wolne :)

Piszę, bo zapomnę

Udało jej się na mnie nawrzeszczeć