Fajnie tu mam
Ale fajnie. Może dlatego, że w piątek
lecę do domu. Ale jakoś tak jest mi fajnie. Zrobię rano to co mam
do zrobienia, czyli wyciągnę podopieczną z łóżka. Dziś akurat
był dzień sprzątania całego domu. No ale kto w pracy ma tyle
czasu na własne sprawy? Oglądam swoje programy, trening zrobiony,
kawa za kawą, obiadek, ciasteczko. Nie powinnam narzekać.
A jej to chyba będzie mi brakować. Ma
taki fajny humor ostatnio, jest uśmiechnięta, żartuje, jest taka
wdzięczna, za każdy drobiazg dziękuje. Miło tak. I czasem
naprawdę porusza takie tematy, że słucham jej z przyjemnością.
Poza tym, czasem jak analizuje pracę
swojego mózgu, swojego schorzenia i tak mi poopowiada, to se myślę:
„kurcze, też tak mam” . Albo ja mam jakieś zaburzenie, albo ona
jest po prostu inteligentną osobą.
Czasem mam wyrzuty, że z nią nie
usiądę i nie wypiję z nią kawy. Jako tak nie mam chęci, może
dlatego, że czasem się gubię w jej wypowiedziach. Są długie,
złożone, niekiedy słyszę je po raz któryś. Słyszałam już
wiele o rodzinie, znajomych, chłopakach... o wielu osobach z jej
kręgu w przekroju wielu lat życia.
Ona jest niemożliwa. Przyjechała do
mnie do kuchni i mówi, ze potrzebuje mojej rady. Tyczyło się
wybory między pizzą i lodami a chicken wings :) Nie wiem czy ona
mnie lubi, ale jak tak przyjeżdża z takim pytaniem to jest naprawdę
miło. Coś ostatnio słyszałam , że chce aby moja poprzedniczka
wróciła, ale o mnie to nie wiem co mówiła. Zapytam potem.
Zmienniczka wracać tu nie chce akurat.
Komentarze
Prześlij komentarz