Fajnie tu mam

Ale fajnie. Może dlatego, że w piątek lecę do domu. Ale jakoś tak jest mi fajnie. Zrobię rano to co mam do zrobienia, czyli wyciągnę podopieczną z łóżka. Dziś akurat był dzień sprzątania całego domu. No ale kto w pracy ma tyle czasu na własne sprawy? Oglądam swoje programy, trening zrobiony, kawa za kawą, obiadek, ciasteczko. Nie powinnam narzekać.

A jej to chyba będzie mi brakować. Ma taki fajny humor ostatnio, jest uśmiechnięta, żartuje, jest taka wdzięczna, za każdy drobiazg dziękuje. Miło tak. I czasem naprawdę porusza takie tematy, że słucham jej z przyjemnością.

Poza tym, czasem jak analizuje pracę swojego mózgu, swojego schorzenia i tak mi poopowiada, to se myślę: „kurcze, też tak mam” . Albo ja mam jakieś zaburzenie, albo ona jest po prostu inteligentną osobą.

Czasem mam wyrzuty, że z nią nie usiądę i nie wypiję z nią kawy. Jako tak nie mam chęci, może dlatego, że czasem się gubię w jej wypowiedziach. Są długie, złożone, niekiedy słyszę je po raz któryś. Słyszałam już wiele o rodzinie, znajomych, chłopakach... o wielu osobach z jej kręgu w przekroju wielu lat życia.


Ona jest niemożliwa. Przyjechała do mnie do kuchni i mówi, ze potrzebuje mojej rady. Tyczyło się wybory między pizzą i lodami a chicken wings :) Nie wiem czy ona mnie lubi, ale jak tak przyjeżdża z takim pytaniem to jest naprawdę miło. Coś ostatnio słyszałam , że chce aby moja poprzedniczka wróciła, ale o mnie to nie wiem co mówiła. Zapytam potem. Zmienniczka wracać tu nie chce akurat.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Miałam wolne :)

Piszę, bo zapomnę

Udało jej się na mnie nawrzeszczeć