Motywacja 23-09-2014

Tak myślałam, że pierwszy miesiąc będzie najtrudniejszy. Zawsze pierwszy tydzień w pracy jest trudny, pierwszy dzień na studiach. I dziś jak na złość Ukochany w pracy, psiasióła opiekunka z innego kraju ma zepsuty zasilacz od laptopa i nie mamy kontaktu. Smutek mnie dopadł. Ale wiem też, że jak ja sobie sama tego wszystkiego nie wytłumaczę, to nikt mi w tym nie pomoże.

Mogłabym teraz przecież bawić swoje dziecko, jemu dawać jogurty i banany i jemu pampersy zmieniać, a nie starszej pani. Ale nie, ta myśl trwała chwilę. Przecież właśnie po to tu jestem, by te przyszłość zapewnić swemu potomstwu, by teraz zarobić, by teraz być tu z dala od Ukochanego, by po tych 6 miesiącach mieć już tylko spokój, coś odłożone na koncie i spokojnie przejść do następnego etapu naszego wspólnego życia.

Czasem sobie myślę, że jak sobie coś ułożę w głowie, to jest zbyt proste, zbyt łatwe , bezproblemowe by mogło się udać. Ale, przecież jeśli sobie powiem, ze się coś nie uda, to po co w ogóle cokolwiek zaczynać...


Tak jestem tu, bo to moja inwestycja.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Miałam wolne :)

Piszę, bo zapomnę

Udało jej się na mnie nawrzeszczeć