Własnie dostałam list, a w nim pelno pocztówek i przewodnikow po Chichester. Mieście, gdzie mieszka rodzina mojego poprzedniego podopiecznego. Napisał mi jego zięć, że jego żona ciągle płacze za tatą, że czytala mój care plan, i ze wyrzuca sobie, że ostatniej nocy nie spędziła z ojcem. I mi jest głupio, bo to był mój pierwszy taki przypadek, gdy ktoś odszedł. I ja nie wiedziałam co po czym następuje. Glupio mi było nawet, że nie potrafiłam tego rozpoznać. Wczoraj wróciłam z dwudniowego szkolenia w Rzeszowie. Był temat końca życia, demencji, pierwszej pomocy, więc nie sposob było nie myśleć o swoich podopiecznych. I analizować ich przypadków. Fajnie też było pogadać z koleżanką po fachu. Okazuje się, że nie tylko ja zaczęłam od spłaty długów i spelniania swoich małych marzeń , na które normalnie nie było mnie stać. Myślałam, że roztrwonłam kasiorkę. Ale nie. Bo kto zrozumie tę pracę jak nie ktoś kto już to przeżył. W ogole przez to , że znam datę powrotu do pracy, to jakoś niesp...