Warto wykonywać swoją pracę dobrze 24-08-2015
Warto w naszej pracy robić to co do nas należy. Nawt gdy czasem nam się nie chce. Jesli nie mamy humoru, a podopieczny nas drazni, choć zachować kamienną twarz. Aby niczego nie żałować. Może i krzyczalam do Normana, ale to dla jego dobra i aby uslyszal. Po tym byl cicho więc może mnie rozumiał.
W każdym razie wczoraj rano go umylam, twarz i pupę i podciągnęłam do góry na łóżku. Bałąms ie jak to będzie, ale dało się. Mimo, że od takiej kąpieli nie byl przyzwyczajony.
Obudził mnie w noc o 1. W niedzielę sprawdzałam jak się ma. Bo gdy taki stan jest warto zajrzeć częściej. No i tak co około 30 minut bylam na górze. Naczytałam się objawów nadchodzącej śmierci. Więc rano patrzyłam mu na prawą nogę. I na oczy- na gałki oczne. Ale się nie zapadały. Sprawdziłam puls na szyi, lae nie wyczułam-ale czasem i u siebie nie mogłam. Spojrzałam na klatkę piersiową-czasem oddychał płytko. Nie byłam pewna czy on jest wciąż ze mną. No i nie był...
Jest mi przykro, bo zadzwoniłam do córkiale nie umialam powiedzieć nic więcej jak to , że "on chyba nie żyje , ale nie jestem pewna". Przepraszałam ją za to. To smutne. Ale umówiłyśmy się, że ona będzi pierwsza informowana o wszystkim. Potem miedzy czasie ona dzwoniła do lekarza, ja do pielegnarke i na moją infolinię. Ale kazano mi dzownić na 999. Tera już wiem jak to działa, na jakie numery dzwonić i jak to działa.
Dostalam dzisiaj os córki foto taty z dedykacjai fragmentem z Pisma Świętego. Wzruszające to jest za każdym razem. Dzisiaj mi ich brakuje. Tęsknię za nimi :) Może dlatego, że odbrze mnie traktowali. Zadzwoniłam do nich. Było im przykro, że tak się stało. Miłe to.
Wczoraj zjedliśmy wspólnie obiad-po raz pierwszy. Mogłam wypić wino. Uścikała mnie Sue. Cały czas mowiła, że chciałąby abym to ja byłą, gdy tata odejdzie. I tak się stało...
Wsiadlam sobie w pociąg. Dobrze tu mają wszystko skomunikowane. W Bournemouth odebrała mnie nasza Samantha.
W każdym razie wczoraj rano go umylam, twarz i pupę i podciągnęłam do góry na łóżku. Bałąms ie jak to będzie, ale dało się. Mimo, że od takiej kąpieli nie byl przyzwyczajony.
Obudził mnie w noc o 1. W niedzielę sprawdzałam jak się ma. Bo gdy taki stan jest warto zajrzeć częściej. No i tak co około 30 minut bylam na górze. Naczytałam się objawów nadchodzącej śmierci. Więc rano patrzyłam mu na prawą nogę. I na oczy- na gałki oczne. Ale się nie zapadały. Sprawdziłam puls na szyi, lae nie wyczułam-ale czasem i u siebie nie mogłam. Spojrzałam na klatkę piersiową-czasem oddychał płytko. Nie byłam pewna czy on jest wciąż ze mną. No i nie był...
Jest mi przykro, bo zadzwoniłam do córkiale nie umialam powiedzieć nic więcej jak to , że "on chyba nie żyje , ale nie jestem pewna". Przepraszałam ją za to. To smutne. Ale umówiłyśmy się, że ona będzi pierwsza informowana o wszystkim. Potem miedzy czasie ona dzwoniła do lekarza, ja do pielegnarke i na moją infolinię. Ale kazano mi dzownić na 999. Tera już wiem jak to działa, na jakie numery dzwonić i jak to działa.
Dostalam dzisiaj os córki foto taty z dedykacjai fragmentem z Pisma Świętego. Wzruszające to jest za każdym razem. Dzisiaj mi ich brakuje. Tęsknię za nimi :) Może dlatego, że odbrze mnie traktowali. Zadzwoniłam do nich. Było im przykro, że tak się stało. Miłe to.
Wczoraj zjedliśmy wspólnie obiad-po raz pierwszy. Mogłam wypić wino. Uścikała mnie Sue. Cały czas mowiła, że chciałąby abym to ja byłą, gdy tata odejdzie. I tak się stało...
Wsiadlam sobie w pociąg. Dobrze tu mają wszystko skomunikowane. W Bournemouth odebrała mnie nasza Samantha.
Komentarze
Prześlij komentarz