Ale smutek 31-10-2015

Zupelnie sobie nie radzę tym razem. Tak jeszcze nie mialam. tzn. miałam, gdy za pierwszym razem przylecialam. Co aj się tu naplakalam po przylocie. Czy to zmęczenie robi swoje. Te podroże czasem zaczynają się o 2 w nocy jak moja tym razem, a konczą o 12 gdy zostaje w koncu sama.

Tylko, że tym razem nie dość , że podopieczny podupadl na samopoczuciu, to jeszcze corka z mężem przyjechała. No zupelnie mi to nie leży. Nie lubię gdy jest tyle ludzi. Do niedzieli dam radę.

Znowu nie wiem gdzie się podziać, ale z  druiej strony, jest corka, niech siedzi z rodzicami, ja pomogę, ale czy muszę siedzieć z nimi caly czas... To nei Polska, chyba mnie za to nie obgadają. Jeśli nawet to trudno. Tym razem postanowilam kontynuować pracę poprzedniej koleżanki, nasz rytuał dnia i duzo czasu spędzać w swoim pokoju. Muszę wrocić do ćwiczen, w domu nie bylo jakoś czasu ku temu.

Czas iść na morze popatrzeć. Podopieczny jeździ teraz wózkiem na spacery więc jakby mogę iść na dłużej, to może i ja skorzystam. Jest mi tak cholernie smutno. Czyżbym w końcu za kimś tęskniła? Z drugiej jednak strony u nas tyle nie zarobię, zarobię 1500 zl, na nic znowu nie satrczy, na mieszkanie nie uzbieram nigdy. Chyba muszę się sama motywować. A tu czysty zysk jest. Nie płacę za pokoj, za jedzenie. Warto skorzystać.


A dzisiaj zlota polska jesień na foto,bo jest piękna


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Miałam wolne :)

Piszę, bo zapomnę

Udało jej się na mnie nawrzeszczeć