Nie chce mi się do Bournemouth
Bardzo
nie chce mi się wracać na kontrakt do Bournemouth. Dobrze mi tu i
nie ukrywam, że się nie napracuję. Tam będzie poranne mycie a
tutaj przebiega to znacznie łagodniej, bo pani jest chodząca. .
Ale tam jest morze, każda środa nad morzem. No i sama będę robić
zakupy. O i polski sklep też będzie. Więc ze względu na pracę
nie chce mi się. Chce mi się jedynie do samego miasta. No i tam
znajdzie się ktoś do wypicia kawy. Tu nie ma nikogo. Tzn są .
Koleżanki z facebooka. Jedna miała się odezwać po powrocie z
Polski. Czyli jakoś na początku grudnia. Druga mieszka w innym
mieście obok, gdzie są one ze sobą dobrze skomunikowane. Ale „nie
wybiera się w te strony”. I na co komu tacy znajomi , tacy typowo
facebookowi.
Poza
tym chyba się obawiam, ze moja zmienniczka postawiła mi wysoko
poprzeczkę. Co prawda muszę to przetrawić i wziąć się w garść.
I wiem, że za chwilę mi ten tok myślenia przejdzie. Bo ona to ona
a ja to ja . I nie zamierzam tego zmieniać. Otóż, to , że moja
zmienniczka robi duże porządki w domu i piecze ciasta, nie znaczy,
że ja też muszę prawda? Mogę, owszem, mogę bo piekłąm ciasto
gdy tam byłam, robiłam jakieś tam jedzenie. Tylko , że
podopiecznym coś innego co jest nie brytyjskim tradycyjnym posiłkiem
im po prostu najczęściej nie smakuje. To tradycjonaliści. Zresztą
dla samej siebie się nie opłaca. Zwłaszcza , gdy próbuje się
omijać ziemniaki, mąkę i tłuszcz. To, że ona pije cały dzień
zdrową, smaczną colę nie znaczy, ze ja mam porzucić swoją
zieloną herbatkę.
Tak
sobie myślę, że skoro rodzina mnie chce to chyba wystarczy prawda?
A każdy z nas ma swoje sposoby pracy.
I
każda z nas robi co innego w czasie wolnym. Jedni oglądają seriale
i już. Inne wariaty jak ja czytają książki, uczą się języka,
przygotowują do innego kursu, ćwiczą. Tylko chyba takie słabeusze
ze słabą psychiką jak ja poddają się takim tekstom. Ale chyba
pora zacząć odpowiadać ….


Komentarze
Prześlij komentarz