I tak sobie robimy nic 23-04-2016
I tak sobie siedzimy cały
dzień, ja na kanapie, pan na swoim fotelu. Zrobiliśmy krótki
spacer, bo nie wiem za bardzo jeszcze , gdzie pójść z wózkiem, a
gdzie nie. No ale chodniki takie skośne, że bice można ćwiczyć.
Podobno tu gdzie jestem jest najwyższy punkt w mieście. Jutro
pójdziemy do kościoła rano a potem pani opiekunka weźmie swoje 7
godzin wolnego. Miłe, nie powiem. Każdy kontrakt ma swoje zalety.
Jakoś po tygodniu spędzonym
z moimi brytyjskimi znajomymi, gdy musiałam się wysilić z
językiem, czuję, że nie jest z nim tak źle. Uzupełniam już
coraz mniej braków. Nadal potrafi mnie coś pozytywnie w tym języku
zaskoczyć. Miło.
Zawsze, gdy jest szansa z
kim poprzebywać, pójść na spacer, pogadać jakoś trzeba to
wykorzystać. I poczułam się jakoś tak u siebie w tym Bournemouth.
Jednak obecna praca coraz bardziej przypomina mi więzienie. Mój
kolejny krok , to zainteresowanie się pracą tu na miejscu, ale taką
pracą, gdzie jest czas na własne życie jeszcze. Więc, jeśli
wrócę do Bournemouth, na miesiąc (gdyż w lipcu jest w Polsce
jedno wydarzenie, na którym ja w końcu muszę być) to wtedy tu się
porozglądam. Może zrobię ten kurs spawacza, który tak chodzi za
mną. Doradzę się tutejszych znajomych. Oni wiedzą jak to tu
wszystko funkcjonuje najlepiej.
No i uczę się zwrotów z
zakresu logistyki i transportu, bo po powrocie idę na rozmowę o
pracę. W charakterze spedytora. Ale to zależy czy ich stać na
mnie. Nie wrócę do PL by znowu nie starczało na życie. O nie.
Jakoś tak na spokojnie to przyjmuję. Sporo spraw nie zależy ode
mnie, zdaję się rozwój wydarzeń. Niekiedy trzeba dać sobie czas.
Wydaje się, że sytuacja bez wyjścia, a tu proszę. Następnego
dnia sprawy potrafią się same rozwiązać, człowiek czuje się
spokojniejszy, wraca uśmiech na twarzy i znowu można stawić czoła
kolejnemu dniu.
Tak więc czekamy na rozwój
wydarzeń. Jeszcze 10 dni.
Taki pokrewny wpis w stosunku do tematyki mojego bloga o języku angielskim. A co do powrotu do kraj, obawiam się, że nie będzie ich stać.
OdpowiedzUsuń