I tak sobie robimy nic 23-04-2016

I tak sobie siedzimy cały dzień, ja na kanapie, pan na swoim fotelu. Zrobiliśmy krótki spacer, bo nie wiem za bardzo jeszcze , gdzie pójść z wózkiem, a gdzie nie. No ale chodniki takie skośne, że bice można ćwiczyć. Podobno tu gdzie jestem jest najwyższy punkt w mieście. Jutro pójdziemy do kościoła rano a potem pani opiekunka weźmie swoje 7 godzin wolnego. Miłe, nie powiem. Każdy kontrakt ma swoje zalety.

Jakoś po tygodniu spędzonym z moimi brytyjskimi znajomymi, gdy musiałam się wysilić z językiem, czuję, że nie jest z nim tak źle. Uzupełniam już coraz mniej braków. Nadal potrafi mnie coś pozytywnie w tym języku zaskoczyć. Miło.


Zawsze, gdy jest szansa z kim poprzebywać, pójść na spacer, pogadać jakoś trzeba to wykorzystać. I poczułam się jakoś tak u siebie w tym Bournemouth. Jednak obecna praca coraz bardziej przypomina mi więzienie. Mój kolejny krok , to zainteresowanie się pracą tu na miejscu, ale taką pracą, gdzie jest czas na własne życie jeszcze. Więc, jeśli wrócę do Bournemouth, na miesiąc (gdyż w lipcu jest w Polsce jedno wydarzenie, na którym ja w końcu muszę być) to wtedy tu się porozglądam. Może zrobię ten kurs spawacza, który tak chodzi za mną. Doradzę się tutejszych znajomych. Oni wiedzą jak to tu wszystko funkcjonuje najlepiej.

No i uczę się zwrotów z zakresu logistyki i transportu, bo po powrocie idę na rozmowę o pracę. W charakterze spedytora. Ale to zależy czy ich stać na mnie. Nie wrócę do PL by znowu nie starczało na życie. O nie. Jakoś tak na spokojnie to przyjmuję. Sporo spraw nie zależy ode mnie, zdaję się rozwój wydarzeń. Niekiedy trzeba dać sobie czas. Wydaje się, że sytuacja bez wyjścia, a tu proszę. Następnego dnia sprawy potrafią się same rozwiązać, człowiek czuje się spokojniejszy, wraca uśmiech na twarzy i znowu można stawić czoła kolejnemu dniu.

Tak więc czekamy na rozwój wydarzeń. Jeszcze 10 dni.  

Komentarze

  1. Taki pokrewny wpis w stosunku do tematyki mojego bloga o języku angielskim. A co do powrotu do kraj, obawiam się, że nie będzie ich stać.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Miałam wolne :)

Piszę, bo zapomnę

Udało jej się na mnie nawrzeszczeć