Podopieczny jest ok 28-04-2016

Mój podopieczny Clifford jest ok. Ale jego choroba mniej. I on dziś miał wychodne i ja 2 godz spaceru z zakupami. Po powrocie oboje uśmiechnięci, nawet miałam ochotę z nim pożartować. Zrobiłam herbatkę, o którą już dopytywał nim wyszedł na spacer.

No ale to mija gdy on znów krzyczy, woła bez powodu. Coś on potrzebuje co tam sobie w głowie ułoży. Ale nie zawsze zgadnę. Gdy Santa Chris (jego medalik ze Świętym Krzysztofem) gdy się rano ubieramy to wiem, co chce i że następny jest zegarek. Ale czasem krzyczy i w ogóle nie wiadomo o co chodzi. Nie dość , że to inny język to jeszcze jego mimika nie pokrywa się ze słowami. Coś sobie przypomni i bądź tu mądry. Zwłaszcza gdy sam siedzi w pokoju. Bo już go zostawiam coraz częściej. Bo potrzebuję spokoju. Choć i tak na górze w swoim pokoju go słyszę. I tak to o. Wychodzę też do siebie do pokoju, bo tam od rana jest słońce. A na dole w salonie piecyk włączony i zimno okrutnie.

Przyłożyłam sobie ja dziś porządnie w łokieć. Dopiero ból dochodzi. Boli okropnie. Najgorsze, w tej pracy jest to, że nawet takie pierdołki się boję, że jak coś sobie zrobię, to nikt mi nie pomoże.

Dobrze, że póki co wózka pchać nie muszę. Dziś wrócił jego opiekun który go na spacery zabiera. Jutro też będzie. Na szczęście. Ilaj ma na imię, nawet nie wiem jak to napisać.


Zrobiłam wczoraj eksperyment. Cliff zawsze pił herbatkę przed snem. No i wiadomo potem budził mnie o 3, 4 w nocy, bo chciał siku. Dwa dni nie dawałam herbatki, nie wstawałam. Wczoraj dałam jakoś o 19:30. No i wstać musiałam. Zatem dzisiejsza herbatka wypita o godz 17:30 będzie dziś jego ostatnią. Nie robimy sobie problemów.  

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Miałam wolne :)

Piszę, bo zapomnę

Udało jej się na mnie nawrzeszczeć