Podopieczny jest ok 28-04-2016
Mój podopieczny Clifford
jest ok. Ale jego choroba mniej. I on dziś miał wychodne i ja 2
godz spaceru z zakupami. Po powrocie oboje uśmiechnięci, nawet
miałam ochotę z nim pożartować. Zrobiłam herbatkę, o którą
już dopytywał nim wyszedł na spacer.
No ale to mija gdy on znów
krzyczy, woła bez powodu. Coś on potrzebuje co tam sobie w głowie
ułoży. Ale nie zawsze zgadnę. Gdy Santa Chris (jego medalik ze
Świętym Krzysztofem) gdy się rano ubieramy to wiem, co chce i że
następny jest zegarek. Ale czasem krzyczy i w ogóle nie wiadomo o
co chodzi. Nie dość , że to inny język to jeszcze jego mimika nie
pokrywa się ze słowami. Coś sobie przypomni i bądź tu mądry.
Zwłaszcza gdy sam siedzi w pokoju. Bo już go zostawiam coraz
częściej. Bo potrzebuję spokoju. Choć i tak na górze w swoim
pokoju go słyszę. I tak to o. Wychodzę też do siebie do pokoju,
bo tam od rana jest słońce. A na dole w salonie piecyk włączony i
zimno okrutnie.
Przyłożyłam sobie ja dziś
porządnie w łokieć. Dopiero ból dochodzi. Boli okropnie.
Najgorsze, w tej pracy jest to, że nawet takie pierdołki się boję,
że jak coś sobie zrobię, to nikt mi nie pomoże.
Dobrze, że póki co wózka
pchać nie muszę. Dziś wrócił jego opiekun który go na spacery
zabiera. Jutro też będzie. Na szczęście. Ilaj ma na imię, nawet
nie wiem jak to napisać.
Zrobiłam wczoraj
eksperyment. Cliff zawsze pił herbatkę przed snem. No i wiadomo
potem budził mnie o 3, 4 w nocy, bo chciał siku. Dwa dni nie
dawałam herbatki, nie wstawałam. Wczoraj dałam jakoś o 19:30. No
i wstać musiałam. Zatem dzisiejsza herbatka wypita o godz 17:30
będzie dziś jego ostatnią. Nie robimy sobie problemów.
Komentarze
Prześlij komentarz