od kawy do kawy 26-10-2014

I tak od porannej kawki, do tej po śniadaniu, następna już u córki przed obiadem. I tak postęp. Na początku mojego przyjazdu kawka mogła być po każdym posiłku a nawet i przed albo do śniadania. Istne szaleństwo! Ale to chyba nerwy. Im więcej ich, tym więcej kawy. Tak, wiem, to niemądre, ale widać taka moja reakcja na nerwy.

I mimo, że jesteśmy daleko od domu, to i tak sprawy czy domowe, czy choćby okołodomowe, bo z Polski zaprzątają nam głowę. Mimo, że na przykład w domku spokój, nic złego się nie dzieje to mamy jeszcze jakieś swoje sprawy. Jakieś stowarzyszenia, kluby itp. A na odległość ciężko coś zdziałać, coś załatwić, z kimś porozmawiać.

Druga sprawa to znajomi, którzy się nie odzywają. Koleżanka już mi to tłumaczyła, że my jesteśmy tu i mamy mnóstwo czasu. Oni nie. Ale gdybym sama nie była w takiej sytuacji to bym uwierzyła. Każdy ma jakieś sprawy. Ja miałam czas dla przyjaciółki, która była wtedy w Irlandii. Czasem wystarczy zwykły sms, czy choćby wiadomość na Facebooku obecnie. Może nie codziennie,ale co jakiś czas. Już wiem, że jak wrócę do domu, to będzie czemu nie dałaś znać, czemu nie przyszłaś na kawę. Może dlatego, że gdy ktoś nie ma czasu dla mnie, to dlaczego ja mam mieć dla kogoś. Na szczęście są i tacy, którzy potrafią napisać cokolwiek, ale wiesz , że o Tobie pamiętają. A na szczęście mam takie kochane osóbki pielęgnujące naszą znajomość :) Może są to całe dwie, ale lepsze dwie , które pamiętają, niż 20, które nie pamiętają.

Od jutra mogę odliczać miesiąc do domku :) I po raz kolejny sprawdzić czy kupić więcej worków próżniowych, czy wysłać paczkę. Tak, poszalałam na zakupach za grosze. Ale jeśli to spakuję, to będzie sukces :)

Reszta prezentów choinkowych z allegro :)

Dziś jakoś całkiem z przyjemnością przykleiłam się do komputera, ale nie zawsze tak jest. Stał się on przykrą koniecznością, zabija czas. Choć oczy bolą, a znudzenie i tak nie pozwala zasnąć. Bo niekiedy nie ma czym tu się zmęczyć.


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Miałam wolne :)

Piszę, bo zapomnę

Udało jej się na mnie nawrzeszczeć