Ja jeszcze wrócę 07-05-2016
No polska rzeczywistość atakuje. Z
siłą wodospadu. Najpierw jeden sklep, potem drugi i druga pani
ekspedientka, która za nic nie chce być tą miłą , uśmiechniętą,
rozgadaną jak te w UK. Dziś nawet pani w przychodni, gdy
zadzwoniłam zarejestrować się do dentysty przywitała mnie słowami
„ rejestracja jest nieczynna musi pani zadzwonić jutro” . I ten
jej ton. Wiecie jaki ton pani z przychodni pracującej dla NFZ. Ona
nie musi być miła, bo do niej nie przychodzą klienci. Nie
odpowiedziałam nic. Odłożyłam słuchawkę. Nie chciało mi się
już nic mówić. Przeanalizowałam. Niby powiedziała tylko, że
rejestracja jest nieczynna, ale ten ton...
No i to ekspresowe obsługiwanie
klientów przez kasjerki w Biedronkach i Lidlach, gdy ja jeszcze nie
spakowana a już zakupy następnego klienta i on sam leżą na mnie i
moich zakupach. Mam wrażenie, że tak, to my daleko nie dojdziemy.
Siedzę sobie w pracy, uczę się
nowego fachu – zawodu spedytora. No interesujący zawód z
przyszłością. Ale najczęściej szukamy ładunków na UK. A jakoś
nie umiem bez emocji patrzeć nawet na mapę UK. Jakieś wspominki
mnie łapią. I niby też nie chcę dziewczynom z którymi pracuję
za dużo opowiadać ciągle o Anglii, ale siłą rzeczy wracamy do
tego tematu. Choćby gdy dzwoni gdzieś o 1 pm brytyjskiego czasu,
gdy większość ma lunchtime.
Przyznaję miałam nie wracać do
Anglii, miałam nie wracać do tej pracy, ale wróciłam do kraju i
okazuje się, że wcale nie jestem tu szczęśliwa. I jeszcze jedna
sprawa. Policzyłam ile zarobię tu przez miesiąc, a ile dostanę
tam. Przeliczyłam na przykładzie kwietnia. I jak ja zaczęłam
wzdychać. Aż mnie po chwili głowa rozbolała.
A więc moje Bournemouth wracam i to
raczej już na forever :)
Komentarze
Prześlij komentarz