Ja jeszcze wrócę 07-05-2016

No polska rzeczywistość atakuje. Z siłą wodospadu. Najpierw jeden sklep, potem drugi i druga pani ekspedientka, która za nic nie chce być tą miłą , uśmiechniętą, rozgadaną jak te w UK. Dziś nawet pani w przychodni, gdy zadzwoniłam zarejestrować się do dentysty przywitała mnie słowami „ rejestracja jest nieczynna musi pani zadzwonić jutro” . I ten jej ton. Wiecie jaki ton pani z przychodni pracującej dla NFZ. Ona nie musi być miła, bo do niej nie przychodzą klienci. Nie odpowiedziałam nic. Odłożyłam słuchawkę. Nie chciało mi się już nic mówić. Przeanalizowałam. Niby powiedziała tylko, że rejestracja jest nieczynna, ale ten ton...

No i to ekspresowe obsługiwanie klientów przez kasjerki w Biedronkach i Lidlach, gdy ja jeszcze nie spakowana a już zakupy następnego klienta i on sam leżą na mnie i moich zakupach. Mam wrażenie, że tak, to my daleko nie dojdziemy.

Siedzę sobie w pracy, uczę się nowego fachu – zawodu spedytora. No interesujący zawód z przyszłością. Ale najczęściej szukamy ładunków na UK. A jakoś nie umiem bez emocji patrzeć nawet na mapę UK. Jakieś wspominki mnie łapią. I niby też nie chcę dziewczynom z którymi pracuję za dużo opowiadać ciągle o Anglii, ale siłą rzeczy wracamy do tego tematu. Choćby gdy dzwoni gdzieś o 1 pm brytyjskiego czasu, gdy większość ma lunchtime.

Przyznaję miałam nie wracać do Anglii, miałam nie wracać do tej pracy, ale wróciłam do kraju i okazuje się, że wcale nie jestem tu szczęśliwa. I jeszcze jedna sprawa. Policzyłam ile zarobię tu przez miesiąc, a ile dostanę tam. Przeliczyłam na przykładzie kwietnia. I jak ja zaczęłam wzdychać. Aż mnie po chwili głowa rozbolała.


A więc moje Bournemouth wracam i to raczej już na forever :)  

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Miałam wolne :)

Piszę, bo zapomnę

Udało jej się na mnie nawrzeszczeć