Znowu 01-12-2015

Powinnam sie przyzywyczaić, ale jakoś nie potrafię. Bo niby do czego? Do samotności? Znowu przyleciałam. No sama wybralam teraz parę, ale byli oni jak mi sie zdawalo najlżejszym kontraktem spośród trzech, jakie mi firma zaproponowała. Oboje państwo z demencją, więc powinno być spokojniej. Wolę dwoje jak dzieci niż rozkazującą żonę, przy której czujesz się jak służba. Choć, gdy już dzisiaj zajmowałam się panią w łazience na górze, słyszałam, jak pan coś majstrował na dole. I kogo wtedy ratować...?

To tylko 1,5 miesiąca. Kasiorka się przyda. A potem. Może którąs z firm odpowie na moje cv w tym czasie. Bo nie ukrywam, złożyłam. A może akurat będę mogła jak inni chodzić do pracy i wracać po południu do domku i gotować obiadki, spotykać się ze znajomymi, chodzić na spacerki z pisiem moim kochanym, czyli jakby to powiedzieć - żyć normalnie.

I tak planowałam pracować w grudniu a więc tak też zrobię. na szczęście jest internet, więc jest kontakt ze światem. Ale ja już tęsknię. Po prostu za moim życiem, bo to tutaj, jakby nie moje, tylko tych ludzi tutaj.

To dziwne, bo już tydzień temu, dwa dni przed powrotem do domku siedziałam nad morzem i patrzyłam na wodę, statki i choć wiedziałam, że wracam za dwa dni do domu, to się rozkleiłam. I o czym to świadczy? Coś się dzieje, więc może już nie warto tak jeździć, bo źle to wpływa na mnie i moją psychikę. A po co się katować.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Miałam wolne :)

Piszę, bo zapomnę

Udało jej się na mnie nawrzeszczeć