Ach ten mój Ryszard. Nawiguje on co prawda, ale gdy pojedziesz w inną stronę dopiero. Jak mu się przypomni to wtedy też nawiguje. To jak pomidorowa: w sobotę smakowała wczoraj już nie. I wycieczka nad morze super, ale wysiada z auta. Na herbatkę też go się raczej zabrać nie da, bo mało pije. I mało je więc i ciastko odpada. I tak go wyciągnę. Nie ma siedzenia w domu . Zwłaszcza gdy słonko świeci. Byłam dziś z nim w szpitalu w Southampton. Co prawda wizytę mu anulowali, ale choć poznałam trasę. I trenowałam parkowanie. Kurde jakim tu trzeba być rozgarniętym życiowo.... Nie wspomnę o polowaniu na miejsce na parkingu... Ryszard jest taki pełen wątpliwości, ja czytam znaki w szpitalu, wiem gdzie idziemy, stoję przy recepcji i zapytuję którędy a on łapie jakąś kobietę i ją pyta. Nikomu nie ufa. Po drodze gdy prowadzę mówi tak niewyraźnie, że ech. Ja mu mówię, że go zostawię w aucie i idę zapłacić za parking a on, że idzie ze mną. Pytam czy idzie ze mną a on mówi, mówi , mówi.... On nie ...